Sælgætisverksmiður í Hvömmunum í Kópavogi

 Það sem margir ekki vita um Hvammana í Kópavogi, þetta jaðarsvæði á sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar, er að þar voru starfandi amk þrjár sælgætisverksmiðjur. Á góðum degi gat maður farið og keypt sér afganga til að gæða sér á.  Ég var minntur á þetta í dag þegar ég kom við í einni af þessum verksmiðjum sem enn er starfandi, að vísu núna í Reyjavík. Elsta verksmiðjan var inn við sandgrifjur í Víbró húsinu, þar sem nú er Dalvegur. Hét hún Drift lakkrísgerð. Þá var það lakkrísgerðin á Hlíðarvegi, Kólus, sem nú er staðsett í Reykjavík. Þriðja verksmiðjan var í Reynihvammi og hét Alladín og framleiddi konfekt. Það var hann Þorvarður Áki Eiríksson sem var konfektgerðarmaðurinn. Það best ég veit er starfandi ein sælgætisverksmiðja í bænum í dag, sjálf Freyja. Ég er búinn að vera í nostalgíu stuði undanfarna daga og fór því í Kólus í dag og spurði um afganga. Þar var mér sagt í spjalli að Þorvarður Áki hefði aðstoðað Kólus við að þróa leiðir til þess að bræða saman súkklaði og lakkrís þegar slíkar vörur komu á markað. Þannig að sælgætisgerðamennirnir í Hvömmunum hafa haft með sér ákveðið samstarf. Annað er að sumir þessara framleiðenda voru menntaðir í Kaupmannahöfn í "konfekturgerð." Er ekki ráð fyrir okkur Kópavogsbúa að stuðla að því að sælgætisframleiðsla verði að nýju hafin til vegs og virðingar í bænum og Kópavogur verði að nýju sælgætisbær Íslands með stóru S - i. Eftir samningu þessa pistils var höfundi bent á að auki hafi verið brjóstsykurgerð í Víðihvammi. Alls fjórar verksmiðjur.

Mister, mister,

 Mister! mister! mister! Stop! sagði flugfreyjan í júgóslavnesku flugvélinni þegar Þorgeir stóð upp og ætlaði að æða út úr flugvélinni á Kastrup um opna afturhurðina. Vélin var biluð og beðið eftir varahlut frá Hamborg. Við nokkir Íslendingar höfðum setið hálfan daginn í vélinni, án nokkurra skýringa eða hressingar. Þorgeir var búinn að fá nóg og ætlaði að taka til sinna ráða. Þessi minning kom upp í hugann í dag þegar ég var að velta þessu COVID ástandi fyrir mér. Auðvitað langar okkur öll að taka til okkar ráða. Við höfum því miður bara engar útgöngudyr í bili eins og Þorgeir forðum daga er hann hreytti út úr sér: Ég tek ekki þátt í svona vitleysu lengur.

Á sveitaball

Ég var minntur á þennan atburð fyrir fimmtíu árum í morgun. Við Beggi fórum á sveitaball í Kjósinni á druslunni, sem hann var búinn að gera upp. Fórum fyrst niður á höfn og keyptum vín og vindlabox áður en við lögðum af stað. Ákveðið að ég mundi keyra í bæinn því Beggi ætlaði að drekka vínið. Á ballinu voru slegin af mér gleraugun og án þeirra sé ég mjög illa. Eftir ballið leggjum við af stað í bæinn og ég undir stýri. Við vorum ekki komnir langt þegar Beggi byrjar að æpa í tíma og ótíma, hann hélt ég væri að fara út af veginum. Að lokum heimtaði hann að taka við akstrinum og lét ég honum það eftir. Dró ekki frekar til tíðinda fyrr en við nálgumst Rvík. Þar stoppar lögreglan okkur. Hjartað stoppaði líka en við sluppum. Beggi var sannfærður um að það hefði runnið af sér meðan ég keyrði. Ég var viss um að þetta Spánarglundur hafi verið óáfengt. En sem sagt eftir einn aki ei neinn. Það er óhætt að segja frá þessari minningu nú enda málið fyrnt og Beggi fyrir löngu farinn á annan stað.

Kristinn Kjartansson minning

Í dag þann 25. maí 2020 var ég við jarðarför Kristins Kjartanssonar, góðs félaga í Söngfélagi Skaftfellinga og göngufélaga til margra ára. Kynni okkar hófust árið 2003 þegar ég byrjaði í kórnum, en hann hafði verið þar í mörg ár. Hann var mikill söngmaður og góður félagi. Nikkan hans var aldrei langt undan á samkomum og ferðalögum. Ljúfmennska hans, prúðmennska og glettni var eins skaftfellsk og hugsast getur, þar sem hæverskan var í fyrirrúmi. Hann var Mýrdælingur, frá Þórisholti. Margs er að minnast frá liðnum árum. Tónleikar og tónleikaferðir um landið, oftast þó um Skaftafellssýslurnar tvær. Söngatriði með þeim bræðrum Kristni og Kjartani á aðalfundi útvegsmanna á Suðurnesjum. Fjölmargar gönguferðir okkar oftast um Elliðaárdal og Heiðmörk ásamt göngufélögum í Skálmurum. Gengið var allan ársins hring þegar við vorum duglegust. Einn af hátindum í ferðum okkar Skálmara var þegar við opnuðum formlega svokallaða Hellismannaleið frá Rjúpnavöllum, í Áfangagil þaðan í Landmannahelli og að lokum endað í Landmannalaugum. Á lífsleiðinni kynnist maður nýju fólki og þótt kynnin hefjist eftir miðjan aldur er eins og viðkomandi hafi alltaf þekkst. Þannig vil ég lýsa kynnum mínum af Kristni. Ég þakka honum samfylgdina og votta Guðrúnu og fjölskyldu hans samúð mína. Blessuð sé minning Kristins.

Líkar þetta

Skrifa ummæli

Deila

Síðasta kvöldmáltíðin

Síðasta kvöldmáltíðin búin (kjöt í karrý) og ekkert eftir nema stundin um kvöl frelsarans framundan. Á æskuárum var þessi tími ungum eirðarlausum pilti mikil áraun. Maður mátti bókstaflega EKKERT gera heima fyrir. Þegar maður komst á unglingsár var það helsta dægrarstytting okkar vinanna að bíða í röð við nætursöluna, sem opnaði á miðnætti föstudagins langa. Það var eins og þungu fargi væri létt af okkur þegar lúgan opnaði og hægt var að kaupa kók og prins - hvílíkt frelsi. Svo liðu árin og kröfur um heilagleika á þessum degi slökknuðu. Ég man þegar maður gat farið á skíði í Bláfjöllum. Jafnvel búðir eru nú í einhverju mæli opnar. Við höfum mörg undanfarn ár ýmist verið í Svíþjóð á þessum tíma eða skroppið austur í Skaftártungu. Það er löngu búið að fella niður flugið okkar til Köben. Þá var Tungan ein í boði þar til maðurinn í svörtu fötunum, hann Víðir skipaði okkur að halda okkur heima. Hver vill ekki hlíða Víði. Er ekki eins með ykkur?

Dánartíðni, samanburður á Íslandi og Svíþjóð

Dánartíðni í dag þann 1. apríl m.v. 100 þúsund íbúa er 1,11 hér á landi. Sambærileg tala í Svíþjóð á þessum degi er 2,77 Greindir sýktir hér á landi eru 1.319 en í Svíþjóð einungis 5.466 Greindir sýktir á Íslandi m.v. 100 þúsund íbúa eru því 366 en í Svíþjóð einungis 54 á sama mælikvarða. Hvað segir þetta okkur? Er það vegna þess að við höfum verið duglegri að skima fólk fyrir veirunni? Líklega skiptir það sköpum vegna þess að sambærileg skimun hefur ekki átt sér stað þar. Ef útbreiðslan er með sambærilegum hætti í Svíþjóð og hér á landi hljóta að vera töluvert fleiri þar sem enn eru ekki greindir en eru smitaðir. Þannig má ætla miðað við þessar tölur að 30 þúsund manns séu ógreindir í Svíþjóð smitaðir og þá smitberar.da

Uppáhalds sálmurinn

Leyfi mér hér að birta uppáhalds sálminn hans föður míns Sr Hjartar Hjartarsonar sem er nr. 350 í sálmabókinni. Hann kom þessum sálmi oft að og organistar sem hann vann með vissu það. Skemmtilegt að segja frá því að einn organisti tók sig einu sinni til og spilaði hann sem útgöngspil, vegna þess að hann sá pabba meðal kirkjugesta. Óhætt er að segja um pabba að hann var æðrulaus maður, þótt ekki væri hann skaplaus. Hann þurfti oft á lífsleiðinni að takast á við ýmis áföll. Hann fékk barna- og lömunarveiki sem ungur drengur, missti bróður sinn úr sömu veiki. Þá tókst hann á við krabbamein síðustu 15 ár ævi sinnar af miklu æðruleysi. Vonandi finnið þið styrk og huggun í þessum ljóðlínum líka:

Ó, ást, sem faðmar allt! Í þér
minn andi þreyttur hvílir sig,
þér fús ég offra öllu hér,
í undradjúp þitt varpa mér.
Þín miskunn lífgar mig.

Ó, fagra lífsins ljós, er skín
og lýsir mér í gleði og þraut,
mitt veika skar það deyr og dvín,
ó, Drottinn minn, ég flý til þín,
í dagsins skæra skaut.

Ó, gleði', er skín á götu manns
í gegnum lífsins sorgarský.
Hinn skúradimmi skýjafans
er skreyttur litum regnbogans
og sólin sést á ný.

Ó, ég vil elska Kristi kross,
er kraft og sigur veitir mér.
Að engu met ég heimsins hnoss,
því Herrann Jesús gefur oss
það líf, sem eilíft er.