"Tharna á horninu"

Hlíðargarður Við krakkarnir í hverfinu vorum að leika okkur í skrúðgarðinum í Hvömmunum og svo áttum við það til að laumast í skjóli myrkurs í nálæga garða til að "ná" okkur í gómsæt jarðarber, gulrófur eða næpur. Í minningunni var slíkt góðgæti ræktað í mörgum görðum. Við vorum þó alltaf á varðbergi gagnvart Kópavogslögreglunni og illum garðeigendum sem eðli máls voru ekki hrifnir af þessu hnupli. Einu sinni kom Ingólfur lögga að okkur í garðinum og Dóri í Birkihvammi kom fyrstur auga á hann. "Löggan er að koma," stundi hann upp úr sér og þegar einhver spurði hann hvar, svaraði hann að bragði:"Tharna á horninu." Þetta "Th" var svo sérstakt að allir sem ekki voru við það að gera í brækurnar fóru að hlæja. Þetta svar hefur lifað í minni mínu í um hálfa öld. Ingólfur lögga náði okkur sem sé þetta tiltekna kvöld öllum hópnum einsamall. Við höfum örugglega verið á þriðja tug barna sem vorum þarna. Við fengum valdsmannslega og föðurlega ræðu um að bannað væri að taka jarðarber, gulrætur eða næpur ófrjálsri hendi og spila fótbolta á túnbleðlunum í garðinum. Einn í hópum vogaði sér að vera með smá derring við yfirvaldið og fékk hann nafn sitt skráð í bók lögreglumannsins. Þessi gamla minning vaknaði í kvöld við það að kvöldstillan, hlýindin og myrkrið minnti mig á þessa gömlu góðu daga í Hvömmunum á þessum árstíma. Mikið óskaplega er veðrið annars fallegt þessa dagana. Annað var það ekki. Kveðja.

Máttur skógarins

Síðustu tvo laugardaga hef ég gengið Græna- og Furulundarhring í Heiðmörk með göngufélagi Skálmara. Þetta er um klukkutíma hringur í röskri göngu. Þegar ég fór í fyrri gönguna var ég búinn að vera frekar slappur og kvefaður. Ég fann það fljótt á göngunni að það var eitthvað í stilltu loftinu sem gerði mér gott. Súrefnið er náttúrulega nýendurunnið og tandurhreint. Það voru einhver bætiefni í angan trjánna sem gerðu mér gott. Nú í dag þegar ég fór þennan sama hring fékk ég þessa sömu tilfinningu. Ég var ekki kvefaður eins og síðast en ég fann að skógarloftið gerði mér gott og mér óx styrkur á göngunni af angan trjánna. Nóg í bili.

Hauststemmning í laufsins litum.

Nærmynd. Hún er svo skáldleg fyrirsögnin að annað hvort er ég að stela henni óafvitandi nú eða maður er orðinn svona skáldlegur í hugsun. Við tókum þessar myndir í morgungöngu. Sirrý er "hönnuður" víðmyndarinnar sem á að sýna haustlitina og regndropana. Nú ég tók svo nærmyndina svo ekki færi á milli mála að dropar og litir myndu skila sér á myndinni.








Víðmynd. Afrek helgarinnar eru engin því miður.Fórum á grænmetismarkaðinn í Mosfellsdal í gær og keyptum þetta fína grænmeti. Þar gafst kostur á að bragða á grænmetissúpu og smakka á frönsku víni. Ég hringdi í Helga vin minn sem er nú í Frakklandi við vínsmökkun. Honum þótti ekki mikið til um þessa vínsmökkun mína í samanburði við Búrgúndí "smakkið" hans með Michelin bókina við hönd. Fingurbjörg í Mosfellsdalnum var alveg nóg fyrir mig. Hvernig væri nú að lögleiða bruggið í sveitum landsins og fá þetta vínsmökkunarfólk í heimsókn til okkar til að smakka afraksturinn. Einhver kann að fitja upp á nefið, en er það ekki í raun svo þegar kafað er ofaní tilganginn með þessari vínsmökkun að þá er það alkohólið sem fólk er að sækjast eftir? Það má örugglega finna einhvern fínt yfirskin með bruggsmökkun í sveitum landsins.

Kvöldroðinn bætir. Morgunroðinn vætir.

Kvöldroðinn. Það var hann Karvel Pálmason alþm., sem fyrstur hélt þessu fram í mín eyru um roðana tvo. Minnir að það hafi verið hér um árið þegar hann og Marta kona hans heimsóttu okkur út í Gautaborg. Tók þessi orð trúanleg og hef svo sem ekkert velt þeim frekar fyrir mér. Það er annars tilkomumikið að sjá kvöldroðann úr vestri nú þessi síðsumarkvöld. Sú sýn hefur allavega góð áhrif á mann. Minnir á að nú styttast dagarnir og senn líður að hausti. Ágæt nágrannakona mín sagði mér af íslenskum manni sem búið hafði í Kaliforníu um áratuga skeið en hafi svo flutt norðar til Origon til þess að geta verið á stað þar sem árstíðirnar væru betur afmarkaðar eins og á Fróni. Líklega skiptir það okkur máli líffræðilega og sálarlega að hafa árstíðirnar afmarkaðar í tíma að ég tali nú ekki um veðurfarslega líka. Man aðeins eftir einum manni sem vildi hafa þetta öðruvísi, Hrafna-Flóka, en hann stoppaði ekki lengi við blessaður. Talandi um Gautaborgarárin var það ávallt árviss haustboði að í lok sumars var mikil flugeldasýning yfir skemmtigarðinum Liseberg þegar hann lokaði á haustin. Við vorum í stúkusæti. Áttum heima á Krokslätt sem er rétt fyrir ofan skemmtigarðinn. Nú er það menningarnóttin í Reykjavík sem markar þessi skil milli sumars og hausts hér á höfuðborgarsvæðinu með flugeldasýningu.

Á Þingvöllum.

Í litaskoðun Í gær fórum við í hina "árlegu" haustlitaferð á Þingvelli. Gríðarlega fallegir litir hvert sem litið er. En maður verður svolítið dapur þegar sumarið er búið og haustið og veturinn framundan.

Haustlitir