Að loknu vetrarstarfi.

Söngfélag Skaftfellinga. Hápunktur vetrarstarfsins í kórnum voru að sjálfsögðu tónleikar Skaftanna í Seltjarnarneskirkju í dag undir stjórn Friðriks Vignis Stefánssonar. Í kirkjuna voru mættir á annað hundrað gestir. Ég hef aldrei séð jafn marga gesti á tónleikum okkar áður. Efnisskráin rann í gegn við undirleik tríósins en í því spiluðu þeir Vignir Þór Stefánsson á píanó, Jón Rafnsson kontrabassi og Jón Elfar Hafsteinsson á gítar. Ung efnisstúlka Jóna G. Kolbrúnardóttir, sópran söng tvö einsöngslög. Sigurlínu Kristjánsdóttur, formanns kórsins sem lést fyrir nokkrum vikum var minnst sérstaklega við þetta tækifæri.Allir voru sáttir og glaðir að loknum tónleikunum enda fjölbreytileg dagskrá í boði. Það er mikil vinna sem liggur á bak við það að halda svona tónleika. Æfingar á hverjum þriðjudegi í vetur og svo nokkrir langir laugardagar til þess að skerpa enn frekar á æfingu laganna. Í þessu starfi má finna rætur íslenskrar menningar, átthagatryggðina og útrás fyrir sköpun og góðan félagsskap. Þessi helgi hefur að stórum hluta farið í söngiðkun því við vorum nokkra tíma upp á Akranesi í gær og frá tólf út í kirkju til að verða fimm. Ég er ekki að telja þetta eftir einungis að benda á hvað þarf til að halda gangandi almennri söngiðkun. Að lokum þakka ég félögum mínum í kórnum fyrir yndislegar stundir í vetur. Kveðja. (Mynd: Kristinn Kjartansson)

Söngferð upp á Akranes.

Söngfélag Skaftfellinga fór upp á Akranes í dag og hélt tónleika í Tónborg,tónleikasal tónlistarskólans. Þetta var afar gefandi ferð og aðstæður til tónleikahalds góðar, en áheyrendur hefðu mátt vera fleiri. Eftir tónleikana var komið við að Mógilsá áður en haldið var í bæinn. Veðrið í dag var yndislegt einu orði sagt og útsýni af Skaganum til allra átta frábært. Kveðja.

Sumartónleikar Söngfélags Skaftfellinga.

Söngfélagið á æfingu. (Mynd Kristinn Kjartansson) Jæja þá nálgast óðum stóra stundin, sumartónleikar Söngfélags Skaftfellinga. Þeir verða haldnir í Seltjarnarneskirkju næstkomandi sunnudag kl. 14.00. Eftir tónleikana verður Skaftfellingakaffi í safnaðarheimili kirkjunnar. Þeim sem ekki geta beðið til sunnudagsins er bent á að á laugardaginn verða tónleikar í Tónlistarskólanum á Akranesi kl. 14.00. Lagavalið er að venju fjölbreytilegt og bryddað er upp á nýjum lögum í bland við gamalkunnug skaftfellsk ættjarðarlög.

Tíminn flýgur

Tíminn hefur verið mér hugleikinn undanfarið. Tíminn líður svo hratt að maður hefur vart undan að njóta hverrar stundar. Eins og öll gæði er tíminn takmarkaður - hver og einn á sinn tíma og honum er misjafnlega skipt. Einhver mesta speki sem ég hef heyrt um veraldlegan auð og verðmæti tíma var þegar tíðindamaður í sjónvarpinu spurði aldurhniginn athafnamann á Eskifirði hvort hann væri ríkur. Athafnamaðurinn svarðaði því til að hann væri ekki ríkur. En sagði þú ungi maður ert ríkur þú átt tímann fyrir þér sem ég á ekki lengur, þessvegna ert þú ríkur. Ég var minntur á það í vikunni að tíminn er það dýrmætasta sem við eigum. Það hvernig þú ákveður að verja honum er mikilvægasta ákvörðun sem þú tekur. Þetta fékk ég sem svar við þeirri staðhæfingu minni úr ranni hagfræðinnar að peningar væru afl þeirra huta sem gera skuli. Viðmælanda mínum fannst lítið til þessarar staðhæfingar koma og vildi meina að aflið væri fyrst og fremst tíminn sem maður væri tilbúinn til þess að verja í verkefnið. Frá sjónarhóli hagfræðinnar mundi þetta teljast marxískt viðhorf. Sá sem minnti mig á gildi tímans er ekki Marxisti heldur læknir - og miðað við sérsvið hans sem við skulum láta liggja milli hluta hefur hann vafalaust næma sýn á gildi tímans eða tímaleysisins eftir atvikum. Við þessa staðhæfingu rifjaðist upp fyrir mér umrætt viðtal við athafnamanninn um gildi tímans. Eigi að síður verður ekki horft fram hjá því að peningar eru nauðsynlegir til síns brúks en þeir duga skammt án vinnuframlags mannsins. Í samandregnu máli gátum við verið sammála um að tveir grundvallarþættir verðmætasköpunarinnar væru fjármagn\peningar og vinnuframlag\tími einsaklingsins. Það er svo önnur pæling hvernig við förum best með tímann og fjármagnið. Nóg í bili. Kveðja.

Innhverf íhugun

Ég skellti mér út í Háskólabíó í gær til að hlusta á kvikmyndaleikstjórann David Lynch fjalla um innhverfa íhugun. Hann bað um spurningar úr sal og svaraði þeim. Að vísu var stóri salurinn í Háskólabíó yfirfullur þegar ég kom en ég fylgdist með umfjöllun hans af sjónvarpsskjá í andyrinu. Það var fróðlegt að heyra í honum og einnar messu virði. Þessi íhugun sem hann talar fyrir byggir á því að hún sé stunduð kvölds og morgna. Maður kaupir möntru og leiðbeiningar sem kosta 100 þúsund krónur.(ath. hélt þetta væri 10 þúsund kr. en samkvæmt ábendingu er verðið 100 þúsund kr. sem ég sá á líka á miða en trúði ekki!) Leitað sé hinnar fullkomnu lífshamingju sem sé djúpt í manneskjunni sjálfri. Hann lofar góðum árangri með þessari aðferð. Maður losar sig við reiði og víkkar jákvæða hugsun með það að markmiði að losa sig við kvíða, hræðslu og ótta. Þannig opnist betur ýmis svið manneskjunar eins og þáttur sköpunar, skynjunar o.s.fr. Fólk eigi að leitast við að ganga í átt að ljósinu. Aðspurður hvort reiði geti átt rétt á sér sagði hann að það kæmi sér eingöngu vel fyrir listamenn sem væru að reyna við stúlkur. Þetta er svona það helsta sem ég nam af frásögn hans. Þessi samkoma vakti mig aftur á móti til meðvitundar um hversu mikilli þörf við erum fyrir ábyrga og trúverðuga leiðsögn. Hvar eru leiðtogar okkar - veraldlegir og andlegir eru þeir allir í felum eða enn að rífast? Ekkert í þessum fyrirlestri var það fréttnæmt eða nýtt að það gæti ekki rúmast í sunnudagspredikun. Af hverju er kirkjan svona sjálfhverf að hún höfðar ekki lengur til unga fólksins sem var þarna í miklum meirihluta? Af hverju þurfa svona margir kennimenn kirkjunnar að skera sig úr fjöldanum sem "skrítlingar" eins og krakkarnir segja? Hafa þeir enga trú á boðskapnum - eiga þeir ekki til lítillæti - er yfirborðsmennskan orðin svona mikil - eiga þeir eða hafa þeir ekkert að gefa? Spyr sá sem ekki veit. Satt best að segja sat ég inni með þessa hugsun eftir að hafa farið á þennan fyrirlestur hjá leikstjóranum. Eigi að síður margítrekaði hann að þessi aðferð hefði ekkert með trúmál að gera - auðvitað er hún meiður af austurlenskum trúfræðum hinduisma - búddisma? Ég er ekki nógu vel að mér í þeim fræðum til þess að skera úr um það. En margt af því sem hann sagði má einnig finna í kristinni trúariðkun svo mikið er víst og þarf ekki möntru við - nóg að lesa brot úr Nýja testamenntinu, íhuga eða fara með bæn. Nóg í bili. Kveðja.

Málin krufin.

Ég var að horfa á ÍNN sem er sú sjónvarpsstöð sem ég hlorfi orðið einna mest á - sjónvarpsstöð hins talaða orðs. Ótrúlegt hvað þáttagerðin er fjölbreytileg og mikil deigla í henni. Heimastjórnin er þáttur sem ég hef sérstaklega gaman að hlusta á þá Hall Hallsson, Jón Kristinn Snæhólm og Ingva Hrafn kryfja málin. Var að horfa á menningartengdan þátt og svo horfi ég stundum á Elinóru frænku mína tala um frumkvöðlamál. Kveðja.

Fyrsti maí.

Þennan dag tengi ég ávallt minningu afa míns Axels Gunnarssonar sjómanns og hafnarstarfsmanns. Líklega vegna þess að djúpt í minningarbrotum bernskuáranna er mynd af okkur í kröfugöngu niður Skólavörðustíginn. Ég hef verið svona fimm ára gamall. Um afa sagði Guðmundur jaki, formaður Dagsbrúnar einu sinni við mig: "Axel er einn af kreppukynslóðinni sem af harðfylgi komust í gegnum þær hremmingar sem fylgdu Kreppunni miklu á þriðja áratug síðustu aldar." Mér þótti vænt um þessi orð vegna þess að þau vísuðu til karlmennskulundar og ósérhlífni hans. Í fórum mínum á ég einnig lýsingu af honum úr bók Tryggva Ófeigssonar útgerðarmanns þar sem mannkosta hans er minnst sérstaklega í æviminningum Tryggva. Annað minningarbort frá fyrsta maí hátíðarhöldum er töluvert nýrra eða frá Svíþjóðarárunum þegar maður mætti upp á búinn til að hlutsta á Olaf Palme á Götaplatsen árið 1976 halda hátíðarræðu dagsins. Þriðja og síðasta minningarbrotið er frá árinu 1983 þegar eiginkonan dreif alla fjölskylduna niður í bæ til að sýna BHM félögum sínum samstöðu í fyrsta verkfalli háskólamanna hjá ríkinu. Á leiðinni kenndi hún börnum sínum þetta slagorð: Óli er ljóti karlinn - Indriði er illur. Svo vel tókst henni til við kennsluna að við ýmis tækifæri á liðnum áratugum hefur þessi setning skotist upp í huga minn. Fyrir þá sem yngri eru er rétt að geta þess að Óli er núna forseti lýðveldisins og Indriði var yfirmaður launamála hjá ríkinu og síðar ríkisskattstjóri og ráðuneytisstjóri. Hann talar nú um að rétt sé að hækka þannig skatta að þeir bíti. Launþegum þessa lands eru sendar bestu kveðjur í tilefni dagsins.