Fyrsta sinn til útlanda

Lorelei. Ég hef verið með nokkra "í fyrsta sinn pistla" á þessari bloggsíðu á undanförnum vikum. Þá er komið að því að minnast fyrstu utanlandsferðarinnar. Hún var farin í maí - júní 1975. Við fórum í þriggja vikna ferð til Danmerkur, Þýskalands og Noregs. Í Kaupmannahöfn dvöldum við nokkra daga hjá Elísabetu föðursystur minni og fjölskyldu í Albertslund sem er úthverfi í Kaupmannahöfn. Helstu ferðamannastaðir Íslendinga í borginni voru skoðaðir. Næst fórum við í vikuferð með Tjæreborg ferðaskrifstofunni til Hamborgar, Bremen um Rínar- og Móseldal til Trier og í bakaleiðinni var gist í Hamborg, nánar tiltekið á Hótel Monopol sem var beint á móti hinum fræga Tírólaskemmtistað á Reberbahn - Schillertal. Meðalaldur í rútunni var 70+ og vorum við lang yngst eða rétt rúmlega tvítug. Þetta voru allt frábærir ferðafélagar. Næst okkur í aldri voru íslensk heiðurshjón um fimmtugt Jón og Ólafía sem urðu okkar bestu ferðafélagar í þessari skemmtilegu og eftirminnilegu ferð. Ég minnist kvöldsins í ráðhúskjallaranum í Bremen. Þegar Danirnir sem sumir voru fæddir Þjóðverjar gáfu fiðluleikurunum þjórfé eins og á að gefa þjórfé. Viðkvæðisins að nú væri hægt að leggja af stað því Íslendingarnir væru komnir. Kókdrykkju okkar templaranna fyrir 1DM glasið í Moseldal þegar hvítvínglasið kostaði 20pf. Heimsóknarinnar í Asbach Uralt brandí verksmiðjuna í Rínardal. Siglingarinnar á Rín framhjá Lorilei kettinum. Vínviðarins í þessum frægu dölum. Allra fallegu ferðamannabæjanna og fljótaprammanna. Kyrraðarstundar "An der Ecke" í Koblenz þar sem Rín og Mosel mætast.Þegar við Jón fórum á búlluna og til stóð að ræna okkur þar um hábjartan dag fyrir að bjóða stúlku upp á kampavínsglas. Að lokinni Þýskalandsferðinni fórum við til Osló og dvöldum þar síðustu vikuna. Þar gengum við á Karl Johann og snæddum pizzur. Við lentum fyrir tilviljun í boði ásamt öðrum Íslendingum á 17. júní hjá sendiherranum í Osló. Þennan dag ákváðum við að prófa búsetu erlendis og fara til náms næsta haust og reyndist það farsæl ákvörðun. Við fluttum að vísu til Svíþjóðar en ekki Noregs vegna þess að við vildum vera miðsvæðis í Scandinavíu.

Leitið að hinu jákvæða...

Þessi fyrirsögn er það sem situr í minni mínu eftir daginn. Ummælin viðhafði félagi minn vestan af fjörðum vegna ámæla gærdagsins um framlag okkar í nefnd um endurreisn atvinnulífsins. Ámælin verða væntanlega til þess að fleiri skoða þessa bók, sem stór hópur lagði töluverða vinnu í og þá er tilganginum náð. Augljóslega hafa orðið kynslóðaskipti í forustu Sjálfstæðisflokksins við kjör Bjarna Beneditkssonar í embætti formanns. Vonandi gagnast það okkur vel en við skulum ekki falla í nýja æskudýrkun vegna þess. Við megum ekki gleyma því að þá fyrst lærir fólk að það lendi í erfiðleikum og þarf með öllum tiltækum ráðum að krafla sig út úr þeim. Fólk með slíkan bakrunn er mikilvægt í okkar þjóðfélagi í dag. Það verða slíkir sem koma munu okkur út úr núverandi vandræðum. Eftir landsfundinn fór ég í fermingaveislu til ungrar stúlku sem heitir Sigrún Eva. Brosandi og sæt mætti hún gestum nýbúin að játast kristinni trú. Þarna var margt frændfólk mitt saman komið til fagna með Sigrúnu Evu. Það minnti mig á það að sterk fjölskyldu- og vinabönd eru grunnurinn í tilveru sérhvers einstaklings. Kveðja

Annar í landsfundi.

Dagurinn byrjaði með líflegri umræðu um sjávarútvegsmálin eins og svo oft áður. Það reyndist góð eindrægni vera um málefnavinnunna og var hún samþykkt með miklum meirihluta. Annars verður í mínum huga þessa dags minnst sem hins mikla ræðudags. Frambjóðendur til formannskjörs og varaformannskjörs kynntu sig fyrir fulltrúum. Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir hélt frábæra ræðu þar sem hún reifaði stöðuna og störf sín sem menntamálaráðherra og síðan fór hún yfir rógburð sem hún og fjölskylda hennar hafa mátt sæta í umrótinu undanfarna mánuði. Það fer ekki milli mála að þar er á ferðinni glæst forystukona flokksins á næstu árum. Ræðan hefði hæft vel frambjóðenda í formannskjöri. Næstir voru þeir Bjarni og Kristján Þór. Báðir fluttu mál sitt afbragðsvel, þótt ég telji að Kristján Þór hafi talað af meiri sannfæringu og þannig að það höfðaði til mín - enda á hann á brattan að sækja í þessum slag. Lokaræðu dagsins flutti fyrrverandi formaður flokksins og fyrrum seðlabankastjóri. Frá mörgu var þar skemmtilega sagt. Málin rædd frá hans sjónarhóli. Mér fannst stundum vanta fyllri skýringa á framvindu einkavæðingarinnar og hans hlutverki og ábyrgð. Illa líkaði mér sú einkunn sem hann gaf Vilhjálmi Egilssyni og vinnu endurreisnarnefndarinnar sem hefði átt að kallast að mínu mati ný sókn eða eitthvað í þá áttina. Hún var ómakleg og rætin. Í einu sparki náði hann til 200 - 300 stuðningsmanna flokksins sem að beiðni flokksforystunnar hafa með vinnu sinni skapað nýtt grasrótarstarrf í flokknum eftir átján ára deyfð. Auðvitað er margt sem kemur fram í slíku grasrótarstarfi sem þarfnast nánari skoðunar. Ég vitna þó um það að sú vinna sem þar fór fram var unnin af hreinskiptni, heiðarleika og einlægni þeirra sem að verkinu komu. Tímarnir eru breyttir við lifum í opnara samfélagi. Tími hins sterka einráða leiðtoga er vonandi lokið - allavega í bili. Fólkið sem víða glímir við mikla efnahags erfiðleika í kjölfar falls bankanna mun verða betur á varðbergi um brýnustu hagsmunamál þjóðfélagsins.

Landsfundurinn í Laugardalshöllinni.

Ég var mættur á landsfund Sjálfstæðisflokksins í dag ásamt 1900 fulltrúum en þessa fundi hef ég sótt samfleytt í meira en aldarfjórðung. Þegar maður lítur yfir hóp fulltrúa dettur manni fyrst í hug hversu mörg ný andlit eru til staðar. Þarna eru einnig margir gamlir kunningjar. Hvað gera menn á landsfundi spurði tannlæknirinn minn í dag. Hann hefur aldrei sótt slíka fundi samt er hann með stofuna í Valhöll. Nú til þess að sýna sig og sjá aðra svaraði ég um hæl. Það er gríðarlega mikil vinna sem liggur á bak við það að skipuleggja fund af þessari stærðargráðu. Ég hef varið töluverðum tíma undanfarna mánuði að fara í gegnum málefnavinnu nefnda um sjávarútvegsmál, evrópumál, endurreisnarmál atvinnulífsins, umhverfis- og auðlindamál.Ég hélt reyndar að svo virkri þátttöku af minni hendi væri lokið í stórum dráttum en svo lætur maður til leiðast þegar tækifærið gefst. Áhugi á pólitík virðist vera í blóðinu á sumu fólki. Nóg í bili.

Dú jú spík inglish......

Ég var að hugsa um að splæsa í þvott á bílnum á þvottastöð sem var búið að mæla með við mig. Þegar ég kom á staðinn var enginn sem talaði íslensku. Boðið var upp á ensku en hún greiddi ekkert fyrir viðskiptunum. Niðurstaðan varð sú að ég ákvað að þvo bílinn sjálfur við betra tækifæri eða leita síðar eftir viðskiptum þar sem ég get notað mitt ástkæra ylhýra móðurmál. Það er ekki að ég hefði eitthvað á móti blessuðum mönnunum heldur hitt að þeir gátu ekki skýrt út fyrir mér hvað fælist í þvotti sem kostaði 9500.- Nú þeir gátu heldur ekki upplýst mig um hvenær þeir ættu lausan tíma. Einu sinni urðu öll fyrirtæki að vera með íslensku nafni og þótt sumum nóg um. Núna þurfa starfsmennirnir ekki einu sinni að kunna íslensku. Á sama tíma les maður fréttir í blöðum um að Nafnanefnd sé að rífast um hvort skrifa beri Skallagrímur eða svona: Skalla - Grímur. Kommon sko!

Ég er ......

Maðurinn gengur einn með sjálfum sér. Það er undir honum sjálfum komið hvað hann gefur mikið af sér. Einhvern veginn þannig kemst Sigurður Nordal prófessor að orði í bók sinni, Líf og dauði. Þetta er mér hugleikin fullyrðing. Er þetta svona - geng ég einn minn veg. Á ég það undir sjálfum mér hvað ég gef af mér? Get ég gengið einn og óáreittur minn veg? Er ÞAÐ það sem ég vil eða á ég annarra kosta völ? Svari hver fyrir sig. Mitt svar er - NEI. Ég vil ekki og hef engan áhuga á að ganga einn með sjálfum mér. Til þess hef ég gert ýmislegt: Ég á fjölskyldu, á vini, blogga, er í Rótarý, er í kór, er í vinnu, er í stjórnmálaflokki. Ég er og ég hamast við að vera og tilheyra. En hvað þýðir þetta að "ég er", ef ég geng einn með sjálfum mér? Líf mannsins er barátta við sjálfan sig í tíma og rúmi að komast út fyrir skel sjálfsins. Lífið er viðleitni til að ná til annarra og segja ég er - ég vil nálgast þig! Ég er vinur þinn og vil vera það skilyrðislaust! Boðin ná ekki alltaf í gegn og þá grípur örvæntingin um sig. Þeir sem maður vill nálgast eru ekki staddir í sama tíma eða rúmi. Eru þeir þá einir með sjálfum sér? Hugurinn segir: Láttu ekki svona. Öll nálgun þjónar ákveðnum tilgangi. Þú vilt, þú ætlar, ekkert er án tilgangs. Hver var þá tilgangur minn? Var hann að hljóta varanlegt skjól í hugarfylgsni viðkomandi eða snýkja væntumþykju? Viðleitni okkar virðist drifin áfram af sterkum hvötum sem við ráðum illa við eða vitum ekki af hvaða meiði eru sprottnar. Ef til vill þorum við ekki að kannast við þær - því þá förum við hjá okkur. Ha ég, ekki benda á mig. Það hentar ekki - allar aðstæður eru með einum eða örðum hætti skilyrtar - við forðumst ábyrgð. Þessar hvatir eru meðal annars: græðgi, sjálfselska og hroki. Þarna er sem betur fer líka góðvild, örlæti, réttsýni og draumurinn um að ganga í ljósinu. Auðvitað er það undir okkur sjálfum komið svona öllu jafna minnsta kosti hvernig okkur tekst til við að stýra hvötum okkar og engum örðum. Okkar er að greina á milli og velja. Nóg í bili. Kveðja.

Serenatan okkar

Það sló mig í dag að í okkur öllum er líklega hulin laglína, okkar einstaka lag. Þetta gerðist er við vorum að syngja Serenötuna hans Eyþórs Stefánssonar og kórstjórinn lék í kjölfarið lag hans Lindina við texta eftir Huldu til að sýna okkur skyldleika laganna: Hví drúpir laufið á grænni grein? Hví grætur lindin og stynur hljótt? o.s.fr. Það sló mig jafnframt, hvað ef við við gistum þessa jörð og hverfum héðan án þess að nokkurntíma hafa náð að kalla fram laglínuna okkar það er þegar maður hugsar út í það svolítið dapurleg örlög. Ætli það sé ástæðan fyrir því að við eigum öll okkar uppáhaldslög, af því að okkur er ekki öllum gefið að finna okkar eigin laglínu? Lagasmíð annarra sé svona skyndilausn fyrir okkur hin, fjöldann sem ekki finnur laglínuna sína. Ykkur finnst þetta ef til vill ekki skipta máli. Það má vel vera, en ég hefði haft af því gleði af að heyra hvernig mín langlína hljómar. Ég hef þó nokkrar vísbendingar um það hvernig hún myndi hljóma. Hún yrði í hæg, ljúf, tregablandin, en jafnframt kómísk og rómantísk melódía, spiluð og sungin af píanóleikara. Miðað við þessa lýsingu yrði hún örugglega ástaróður til lífsins. Jæja þá er ég búinn að finna enn eitt verkefnið til að grúska í,sem sé hvernig laglínan mín hljómi. Allar ábendingar vel þegnar.