Sigurganga landsliðsins öðrum til eftirbreytni.

Guðjón Valur Sigurðsson. Enn á ný eru það handboltastrákarnir "okkar", sem rífa mann upp úr svartsýni og drunga hversdagleikans og lyfta huganum til nýrra hæða. Þegar öll sund virðast við það að lokast koma þeir til leiks og minna mann á að það er allt hægt. Baráttuvilji, hæfni og þrek þeirra er aðdáunarvert. Þrátt fyrir mikið mótlæti í kjölfar bankahrunsins undanfarin ár hefur okkur lagst ýmislegt jákvætt til. Almættið sendi okkur makrílinn inn í íslenska lögsögu. Handboltaliðið okkar hefur unnið frækilega sigra undanfarin ár. Meginþættir atvinnulífsins hafa staðist þær hremmingar sem dunið hafa yfir. Auðvitað hefur ýmislegt farið úrskeiðis, sérstaklega hjá þeim sem tefldu djarft og skuldsettu sig of mikið. Ýmsir hafa misst atvinnu sína og enn aðrir séð ástæðu til að leita til annarra landa í leit að vinnu og tækifærum. Æ oftar spyr ég sjálfan mig að því hvernig standi á því að skulum sitja uppi með þessa vesælu ríkisstjórn.Við hljótum að eiga annað og betra skilið. Stjórnin virðist taka vitlausar ákvarðanir í hverju málinu á fætur öðru eða snýst eins og skopparakringla í kringum sjálfa sig. Hvenær skyldum við fá ríkisstjórn sem hugsar vel um grunnstoðir samfélagsins, atvinnulífið og fólkið sem vill lifa hér og starfa? Ég ætla ekki að eyðileggja stemmninguna frekar en maður er farinn að bíða óþreyjufullur eftir "sigrum" á sviði stjórnmálanna. Áfram Ísland.

Gleðilegt ár.

Gleðilegt ár með þökk fyrir liðið ár. Þetta hafa verið ljúf jól og áramót og liðið ótrúlega fljótt. Það fer ekki milli mála að Facebook hefur tekið mikinn tíma frá þessari bloggsíðu, hvað svo sem verður. Engin áramótaheit voru ákveðin að þessu sinni. Einhver persónuleikaþjálfinn sagði í útvarpsviðtali um daginn að maður ætti að forðast slíkt. Ég ákvað að fara eftir því. Þannig að það getur ef til vill flokkast undir áramótaheit. Hann lagði til að þess í stað færi maður yfir málin í rólegheitum í upphafi ársins. Oft var maður hér með loforð á árum áður. Hætta að reykja var um tíma klassískt loforð en það er á annan áratug síðan maður hætti því. Svo var það áheitið um að hreyfa sig meira. Ég er eiginlega búinn að segja "tjekk" við það. Þá var það loforðið um að grenna sig. Æ, það er svo gott að borða þannig að því hefur verið skotið undir teppið í bili. Þá var það áheitið um að um að minnka Facebook hangsið. Því hefur verið frestað um óákveðinn tíma en verður tekið til frekari skoðunnar innan skamms. Langtímamarkiðið er þó enn hið sama en það er að halda sínu striki og bæta sig í því sem maður hefur fyrir stafni hverju sinni. Að lokum er vinum og samferðamönnum þökkuð samfylgdin á árinu. Kveðja.

Jólin að nóttu sem degi.

Frá aðfangakvöldi klukkan sex og fram á annan í jólum rennur tíminn svolítið út í eitt. Dómkirkjan hringir inn jólin að venju og að lokinni messunni hefjast hátíðarhöldin sjálf sem standa í sólarhring með borðhaldi, opnun gjafapakka og samverustundum fjölskyldunnar. Helst má lítið gera þennan tíma, allavega hér áður fyrr og alls ekki spila spil, þótt eitthvað hafi verið gefið eftir í þeim efnum. Þetta er ekki svona allstaðar. Ég frétti af íslenskri fjölskyldu sem fékk símtal frá miðevrópskri vinafólki klukkan sex á aðfangadag og skyldi ekkert í hvað samtalið gékk stirðlega. Tilefnið var að bjóða til teitis síðar um kvöldið í tilefni jólanna. Þarna rákust á tveir ólíkir menningarheimar í jólahaldi sem endaði í uppfræðslu um helgihald jólanna í ýmsum hornum Evrópu. Með öðrum orðum, svona eru jólin, en ekki hjá öllum. Kveðja.

Gleðileg jól

Þá er þetta aðfangadagskvöld á enda komið. Kvöldið hefur verið ánægjulegt í alla staði. Við vorum þrjú hér í Brekkutúni í kvöld og fórum svo í kvöldkakó til Þórunnar systur. Við sendum vinum og vandamönnum bestu óskir um gleðileg jól. -X-

RÚV í blíðu og stríðu.

Það hefur líklega ekki farið framhjá neinum að RÚV er áttatíu ára í dag 20.desember. Stofnunin er í naflaskoðun og við fáum að fylgjast með síenturteknum innskotum um þessi merku tímamót í sögu stofnunarinnar. Ég er einn af þeim sem hlusta helst á Rás 1 og 2 eftir atvikum. Líklega er ríkissjónvarpið aðalrásin á mínu heimili þótt ég sé með ýmsar aðrar stöðvar. Líklega helgast þetta af íhaldsemi minni. Ég var orðinn "rás" vanur áður en hinar stöðvarnar komu í loftið. En viðhorf mitt til RÚV helgast ekki af tómri "blíðu." Stundum er ég æfur út í stofnunina. Sérstaklega þegar fjallað er um dægurmál sem ég tel mig hafa nokkra þekkingu á og finnst þá oft vanta á fagmennsku í fréttaflutningi. Maður verður að hafa það í huga að það er vinstri slagsíða á fréttaflutningi RÚV. Hinsvegar eru oft athyglisverðir þættir um hitt og þetta sem ég hef haft ánægju og fræðslu af. Ég fór yfir þessa þætti í huganum og staldraði við dagskrárliði jafnvel eldgamla sem ég hafði gaman af. Enginn skyldi vanmeta það tónlistaruppeldi sem RÚV hefur rækt. Jón Múli Árnason og jazzfræðsla hans stendur upp úr í minningunni. Esperanto þáttum Þórbergs Þórðarssonar gleymir maður aldrei. Nú eða síðdegissögunum sem maður fylgdist með mörgum hverjum. Þegar ég fór að rifja þetta upp með mér komst ég að því að öll óskaprógrömmin voru áratuga gömul. Tímarnir eru breyttir og maður hefur úr fleiri valkostum að ráða. RÚV er áfram útvarp allra landsmanna. Allavega hlýtur svo að vera meðan við erum tilneydd að greiða stofnunni áskriftargjald. Hér er ekki staður né stund til að ræða það. Stofnuninni eru færðar bestu kveðjur á þessum tímamótum og megi dagskráin endurspegla það að verða útvarp\sjónvarp allra landsmanna.

Á aðventunni.

Hér er lítið skrifað enda hefur Facebook tekið mikinn tíma frá ritstjóra annálsins undanfarna mánuði. Þar má tjá sig í máli og myndum og skiptast á skoðunum við aðra fésverja. Hjörtur og fjölskylda komu í síðustu viku í heimsókn til Íslands í tilefni 80 ára afmælis nafna hans og afa. M.ö.o. pabbi varð áttatíu ára þann áttunda desember og er honum hér færðar árnaðaróskir. Annars hafa dagarnir snúist í kringum vinnu og fjölskyldu upp á síðkastið. Það er eins gott að reyna að njóta þessara stuttu stunda sem gefast til samveru í stórfjölskyldunni vegna þess að þessari jólahátið og nýári fylgja fáir frídagar. Sirrý er komin heim eftir nokkurra vikna dvöl í Svíþjóð þar sem hún leggur stund á nám og rannsóknir. Sigrún er á fullu í hjúkrunarnáminu og hefur nýlokið miðsvetrarprófum. Ef að líkum lætur mun hún væntanlega útskrifast á komandi sumri. Nóg í bili.

Í leit að jafnvægispunktinum.

Í leikfimitímanum í dag vorum við að æfa jafnvægispunktinn m.ö.o. í æfingum sem styrka þjáðan búkinn í að halda jafnvægi í mismunandi stöðum. Þetta ku vera nauðsynlegt fyrir miðaldra karla sem stunda golfíþróttina af kappi. Fimleikastjórinn rak okkur áfram af miklum krafti. Skammaði þá sem komu of seint í tímann og þá sem gerðu æfingarnar ekki rétt. Einn fékk: "Nei sæll vinur gaman að sjá þig hér í dag. Nú sé ég hvað þeir eru orðnir góðir sem mæta reglulega í tímana." Annar sem kom 10 mínútum of seint fékk: "Þú ert fljótur að drífa þig úr fötunum, aðeins þrjár mínútur." Þeir sem mættu á réttum tíma og voru búnir að hita upp urðu að hlaupa þar til síðbúinn félagi var kominn í leikfimigallann. Það tók hann fimm mínútur. "Strákar þig getið þakkað honum fyrir þessar aukalegu fimm mínútur." Síðan voru menn vigtaðir og áminntir um að ef þeir fitnuðu um 1 kg um jólahátíðia yrðu þeir að borga sektir í janúar. Það merkilega við þetta er að allir viðstaddir borga fyrir þessa tíma og það er biðlisti manna sem vilja komast í hópinn. Við þurfum víst flest svona aðhald til þess að ná settu marki í að þjálfa skrokkinn. Allavega eru flestir í hópnum búnir að vera í árafjöld i þessum leikfimihópi.