Af W.H. Auden gleymd minning.

W.H.Auden. Árið 1996 kom út bók í Bretlandi sem heitir Moon Country,further reports from Iceland eftir Simon Armitage og Glyn Maxwell. Tilefni þessarar bókar var að minnast ferðar ljóðskáldsins W.H. Auden og Louis Mac Neice til Íslands árið 1936. Þessir tveir menn, Armitage og Maxwell, sem komu hingað 1994 voru sagðir efnilegustu ljóðskáld Breta á tíunda áratug síðustu aldar. Það var BBC radio í Bristol sem stóð fyrir þessu verkefni og komu þeirra hingað til lands vegna þáttagerðar fyrir BBC útvarpið. Aðkoma mín að þessu máli var sú að koma þessum mönnum um borð í fiskiskip. Vegna þessa hluta verkefnisins átti ég nokkur samskipti við aðstoðarkonu stjórnandans við að koma þeim til Eyja og um borð í fiskiskip. Ég fékk síðar bréf frá þessum starfsmanni BBC fyrir veitta aðstoð. Í bréfinu segir hún að einmitt þessi ferð með fiskiskipinu hafi verið einn af hápunktum ferðasögunnar. Hún sendi mér þennan þátt sem þakklætisvott á spólu svo að ég gæti hlustað á hann. Árið 1996 var ég staddur í London þegar umrædd bók kom út, - merkileg tilviljun. Ég keypti eintök af bókinni og auk þess á ég blaðaumsagnir um bókina m.a. í The Daily Telegraph og var látið mikið með bókina í blaðinu. Á eina fundinum með listrænum stjórnanda þáttarins og aðstoðarkonu í Reykjavík lýstu þær verkefninu og óskuðu eftir aðstoð eins og áður segir. Það skal viðurkennt að ég hafði ekki hugmynd um á þeim tíma hver W.H.Auden var, hvað þá að hann hefði nokkurntíma komið til Íslands. Fyrir fundinn vissi ég aðeins að BBC hefði áhuga á að komast um borð í fiskiskip þannig að ekki gafst tími til að kynna sér hver W.H. Auden var. Ég minnist enn með nokkrum hryllingi svipnum á stjórnanda þáttarins þegar þessi fáfræði mín varð henni ljós. Nú til að gera langa sögu stutta þá ákvað ég að bæta úr þessari fáfræði minni. Las ævisögu hans og keypti helstu ljóðabækur m.a. á ég frumútgáfu Letters from Iceland sem ég keypti fyrir nokkrum árum. Þessi kynni mín af W.H. Auden hafa verið mjög gefandi undanfarin ár og sannfært mig um að mikið skortir á það að uppfræða okkur Íslendinga um þá sameiginlegu menningararfleið sem við eigum með Bretum í verkum og lífi Audens. Ég sendi skeyti til RÚV varðandi það efni sem ég á frá BBC um þessa heimsókn og minningu W.H. Auden ef áhugi væri á því að nálgast spóluna, bókina, ljóðabækurnar til að gera Auden meiri og betri skil en ég fékk ekkert svar. Ég minnist þess ekki að hafa frétt af umfjöllun um þessa ferð Armitage og Maxwell til Íslands í íslenskum fjölmiðlum og þykir það í raun merkilegt sinnuleysi. Svona getur menningararfur okkar legið hér og þar gleymdur. En kannski vaknar einhver upp einhverntíma og kemst að því að þetta sé eitthvað sem þarf að sinna og koma á framfæri. Þangað til geymir þessi bloggsíða þessa frásögn. Ég vona bara að spólan sem ég er með undir höndum verði ekki ónýt. Kveðja.

Andófsmaðurinn Aleksandr Solzhenitsyn

Alexander Solzhenitsyn. Ég datt inn í viðtal í sænska sjónvarpinu við Alexander Solzhenitsyn (1918 - 2008) sem fjallaði m.a. um ummótun Rússlands úr kommúnistaríki í átt til lýðræðis. Það rifjuðust upp gamlar minnngar þegar maður taldi sér skylt að fylgjast með öllu sem þessi frægi rússneski rithöfundur hafði að segja um ástandið í gama Sovét. Gamla Gulagið, fangabúðirnar illræmdu þangað sem fólki var fleygt til að rotna, ef það hafði ekki "rétta skoðun" þóknanlega stjórnvöldum. Sjálfur kynntist hann vist í svona Gulagi. Ég ætla ekki að rekja allt viðtalið en niðurlagið fjallaði um það hvað þyrfti til að reka jafn landfræðilega stórt og víðfemt ríki og Rússland með ólíkum sambandsríkjum, þjóðarbrotum, menningu, trú, náttúruauðlindum og svo mætti lengi telja. Keísaratíminn, kommúnisminn þetta voru stjórnkerfi til þess að halda ríkinu gangandi hafa sterka heildarstjórn en samt reyna að koma til móts við ólíka hagsmuni. Aðspurður um hvernig hann sæi framtíðinna sagði hann ekki sjá það fyrir. Ævi hans sjálfs væri senn á enda  en hann væri sér meðvitaður um að það þyrfti mikið til að halda þessum ólíku hagsmunum saman (11.desember1918 - 3. águst 2008). Í heiminum takist á fólk með mismunandi hugsun. Annarsvegar þeir sem vilja taka til sín og jafnvel stela. Hinsvegar þeir sem vildu vinna á heiðarlegan hátt fyrir framfærslu sinni. Í næsta þætti var viðtal við hljómsveitina frá Georgíu sem var útilokuð frá Eurovision af því að hún söng: "We don´t wanna a put inn" svona til þess að lýsa enn frekar ástandinu í samskiptum þessa fyrrum ríkja kommúnismans. Sá þáttur fjallaði raunar um mótmælasöngva. Allt frá Internationalen eða "Nallanum" að synfóníu Beethovens sem ESB notar til þess að minna á sína tilveru og hlutverk.

Yndislegur dagur í skógarrjóðri

Heiðmörk. Þessi sumardagur er einn af þessum fallegu dögum sem maður gleymir seint. Sól, hiti og hægur andvari í lofti. Ég ákvað að skella mér aðeins út fyrir bæinn og komast í snertingu við náttúruna. Leiðin lá upp í Heiðmörk mig langaði í skandínavíska skógarstemmingu, leita að skógardísum, fá útsýni yfir borgina og nágrenni hennar. Þetta rættist allt saman og í einu skógarrjóðrinu fann ég meira að segja nokkrar skógardísir og þjóna þeirra. Ég gékk inn í rjóðrið og gaf mig á tal við þær þar sem þær voru í óða önn að grisja skóginn. Þær buðu mig velkominn og hvöttu mig til að skoða fallegt umhverfið sem ég og gerði. Þetta var hið fegursta rjóður og á eftir að verða enn notalegra þegar fram líða stundir. Ég hreifst af elju þeirra og dugnaði. Taktfast unnu þær mikilvægt verk sitt. Áður en ég vissi af var ég farinn að grisja með þeim. Draga drumba og greinar í knippi sem þjónarnir drógu burtu. Öllu verður þessu svo breytt í kurl þegar þar að kemur og skilað aftur. Þetta skógarrjóður heitir Skaftafell og er í umsjón Skaftfellingafélagsins í Reykjavík. Kyrrðin þarna uppfrá er einstök, fjölbreytilegur fuglasöngur. Það eina sem truflaði kyrrðina var þéttur niður frá Surðulandsveginum frá bílunum sem voru aðallega á austurleið. En maður leiddi það stílbrot bílismans hjá sér. Ég teigaði í mig sólargeislanna og orkusvið gróðursins og hélt aftur niður í byggðir. Yndislegur dagur. Kveðja.

The Lame Dudes.

The Lame Dudes. Í kvöld léku hinir síungu The Lame Dudes á næsta bar. Þema kvöldsins var "Blús fyrir mömmu". Enda voru a.m.k. tvær mæður hljóðfæraleikaranna mættar til að hlusta. Þeim til aðstoðar var ung söngkona Sigríður Erlingsdóttir. Hjómsveitina skipa þeir Hannes Birgir Hjálmarsson /söngvari og gítarleikari, Snorri Björn Arnarson / aðalgítarleikari, Jakob Viðar Guðmundsson / bassagítar, Kristján Kristjánsson / trommur, Pétur Stefánsson / gítar. Hljómsveitinni hefur farið mikið fram undanfarið og er virkilega góð og frumleg. Þarna var mættur sjálfur Blúskóngur Íslands Halldór Bragason til þessa hlusta á þessa ört vaxandi blúsgrúppu og vorum við sammála að þar færi vaxandi hljómsveit.

Tveir aðalfundir

Ég var á tveimur aðalfundum félaga í dag. Fyrri fundurinn var aðalfundur Byrs sparisjóðs en hinn síðari sem var ólíkt skemmtilegri var hjá Söngfélagi Skaftfellinga. Þegar ég kom heim fékk ég að vita að meirihluti eldri stjórnar Byrs hafði náð meirihlutakjöri með litlum mun þrátt fyrir nálægt 30 milljarða tap og rekstur sjóðsins í mikilli hættu. Þetta var dramatískur fundur og auðheyrt að fólki var misboðið hvernig rekstrinum var háttað á síðasta ári. Tíu aðilum lánað 30 milljarðar króna sem búið er að afskrifa sem tapað fé. Það var mikill léttir að komast loks á síðari aðalfundinn með söngfélögunum. Vertrrstarfið hefur verið mjög gjöfult og innihaldsríkt og ekki tapast ein einasta króna úr sjóðum félagsins þrátt fyrir efnahagskrísuna. Þvert á móti er til nokkurt fé í sjóði til að mæta ófyrirséðu. Nú er vetrarstarfinu í kórnum formlega lokið og ekki tekið til við söng fyrr en á hausti komanda. Þakka félögum mínum kærlega fyrir veturinn. Kveðja.

Enn ein Eurovision keppnin

Jóhanna Guðrún Jónsdóttir. Einu sinni enn situr maður og horfir á Eurovision í sjónvarpinu og býður eftir að Ísland "meiki" það núna. Að vísu er þetta aðeins forkeppnin þannig að við eigum eftir að komast inn í aðalkeppnina. Lagið sem við keppum með er væminn ástaróður sunginn af ungri stúlku, Jóhönnu Guðrúnu. Lagið sem ég hélt með hérna heima vann ekki einu sinni en það var lagið hans Heimis Sindrasonar, The kiss we never kissed afskaplega falleg ballaða. Sænska lagið er soldið mikið flott, en ég veit ekki hvort það gengur í fjöldann. Sjáum til. -- Já og við fórum áfram sem ein af 10 þjóðum í þessum riðli - auðvitað. Áfram Ísland. (mynd:mbl.is vefur)

Við tímamót - fimm ára blogg afmæli.

Kæru lesendur. Það eru núna fimm ár síðan þessi bloggsíða var opnuð. Alls eru innleggin orðin 911 á þessum árum. Ritstjórnarstefnan hefur ekki breyst. Pistlarnir fjalla í meginatriðum um ýmis efni tengd lífi og starfi bloggarans. Af hverju bloggar fólk? Það má telja ýmislegt til. Þetta er augljóslega leið til að tjá sig, deila ákveðnum hugðarefnum með hópi lesenda. Skrásetja hitt og þetta sem hægt er að ryfja upp síðar. Það er svo mikið af bloggsíðum að það eru yfirleitt einhverjir tengdir bloggaranum sem nenna að lesa. Þó er það ekki algilt. Ég á mér sjálfur nokkra uppáhaldsbloggara sem ég les reglulega. Þeir eru ekkert skyldir mér og ég hef aldrei hitt þá og geri ekkert sérstaklega ráð fyrir því. Er þó kominn í samband við þá. Því á ákveðnum tímapunkti fannst mér rétt að gefa mig upp við þá. Það eru fáir sem skrifa línu inn á bloggið mitt. Það skiptir mig engu máli ég veit að það er þó nokkur hópur sem les það og það nægir mér. Þetta var aldrei hugsað sem umræðublogg dægurmála með eftiráspekingum. Þetta blogg var hugsað í annállsstíl eins og nafnið ber með sér og vettvangur um hugðarefni bloggarans, m.ö.o. sjálfhvert blogg, orð sem ég nota orðið í tíma og ótíma eftir 6. október 2008. En jafnframt er það ætlað þér lesandi góður sem lesefni með uppbyggilegu efni og jákvæðri umfjöllun um hugðarefni sem gætu vakið forvitni. Það er þannig með þennan bloggara að hann vill ekki ræða mikið um bloggið eða efni þess. Þótt að sjálfsögðu sé ekki amast við því ef þig langar að nálgast þennan bloggara. Öllum er velkomið að lesa það meðan það er opið og bloggarinn treystir því lesandi góður að þú virðir þessa persónulegu miðlun upplýsinga og farir drengilega með efni þess. Jæja þetta er orðið nóg í tilefni fimm ára afmælisins. Ég læt þetta duga. Kveðja.