Af Afgönum

 Afganistan, Talibanar, villimenn, dópsalar og hyski? Nú er svo komið að þeir eru búnir að leggja að velli USA og NATO ríkin eins og Sovétríkin sálugu fyrir 30 árum. Það tók þá um 20 ár. Hvað segir það okkur? Það er ekki hægt að kúga þjóðir til hlíðni með aðstoð leppa. Hélt að heimsbyggðin hefði lært það 1975 í Víetnam! Nei, módelið varð að reyna aftur til að tjékka á því hvort það gengi örugglega ekki. Trump samþykkti að sleppa 5.000 vígamönnum Talibana, sem auðvitað tóku strax til vopna. Við lærðum snemma í sögubókum það ráð breska heimsveldisins fyrr á tímum að farsælast væri að sniðganga þetta fjallasvæði. Þarna væru snarbrjálaðir menn og valmúa bændur til framleiðslu á heróíni. Þeir virðast hafa ákveðna skoðun á jafnrétti kynjanna og menntun kvenna. Það sé eina leiðin í þeim efnum að kúga þær. Er það ásættanlegt 2021?

Allir á móti öllum!

Ég viðurkenni það að ég skil lítið í þessari borgarastyrjöld, sem nú hefur staðið sjö ár í Sýrlandi. Sýnist allir vera á móti öllum. Rússar styðja þennan Assad. USA, Bretland og Frakkland styðja andófsmenn að hluta og svo eru Tyrkir að murka líftóruna úr Kúrdum í norðri, sem USA virðist styðja óformlega þó, vegna þess að þeir hjálpuðu til að fella ISIS. Þess á milli koma Ísraelar reglulega í heimsókn og skjóta allt í tælur sem tengist Íran í Sýrlandi og það virðist vera nóg af slíkum skotmörkum. Hisbollah er á kafi í þessu hernaðarbrölti með Assad og Íran. Mega ekki vera að því að berja á Ísrael. Sýnist kominn tími til að allir stigi eitt skref til baka og Assad láti sig hverfa. Af hverju? Maður sem notar eiturgas á eigin þjóð! Það þarf ekki fleiri orð um það. Ég er sammála Trump um að það er nú ekki glæsilegt afspurnar fyrir Pútin að vera mæta á svæðið til að kjassa þennan Assad. Sagan segir að Pútin hafi farið að hjálpa Assad því að honun leist ekkert á blikuna þegar "Arabíska vorið" hófst og fólkið fór að koma út á götur og krefjast breytinga og fella einræðisherra. Allavega, nú eru Bandamennirnir USA, Frakkland og UK búnar að skjóta 120 rakettum á Sýrland. Efast nú um að það muni breyta einhverju öðru en því að fleiri saklausir borgarar á þessu svæði munu láta lífið.

Háskaleikir

Það hlýtur að vera erfitt að vera fulltrúi dvergríkis út í miðju Atlantshafi og þurfa að sitja í daglegum samskiptum við fulltrúa stærri þjóða, sem þekkja betur til vopnaskaks og 007 bellibragða. Færeyingar okkar góðu enn minni grannar græða núna á tá og fingri því þeir geta selt loðnu, síld, makríl og fleira góðgæti til Rússa á meðan við erum í sjálfskipuðu banni frá viðskiptum við þá. Þeir kunna að leika litla strákinn, sem smeygir sér hjá vandræðum. Við höfðum utanríkisráðherra sem tók upp á þeim á andsk... að leika frelsishetju í Úkraínu. Dettur ykkur í hug að hann hafi fundið upp á þessu sjálfur? Nú eru Bretar æfir af því þeim finnst Rússar hafi haft þá undir í einhverju 007 dæmi. Eins og slíkir háskaleikir sé einhver nýlunda meðal stóru strákana. Ó nei, James Bond leikir og John Lé Carre bækurnar eru skrifaðir af mönnum með mikla reynslu. Af hverju gátum við ekki bara sleppt að mæta á þessa fundi. Það væri í anda þeirrar utanríkisstefnu, sem Thor Thors og hans líkir lögðu í upphafi og fólst í því að skipta okkar ekki af þessu vopnaskaki stóru strákanna/stelpnanna. Það verður erfitt að sannfæra marga að Rússar séu miklir óvinir. Sjálfur Pútín var einn af fáum, ef ekki sá eini meðal forystumanna heimsins, sem talaði um okkur af velvild þegar við glímdum við afleiðingar bankahrunsins 2008. Hafa Bretar beðið okkur afsökunar á sinni framkomu? Ó nei ekki einu orði. Hvað þá bestu vinir okkar í vestri, sem dældu dollurum til að bjarga Dönum sem voru í svipaðri stöðu en létu okku sigla.

Höfnun er sár

Höfnun er sár í hverri mynd sem hún birtist. Öll eigum við væntanlega minningar um atvik, þar sem við upplifðum höfnun. Minntist þess þegar ég upplifði höfnun í fyrsta skipti. Það eru nú komnir um sex áratugir síðan, þannig að eitthvað hefur þetta sett sitt mark á sálarlifið. Þannig var að fullorðin kona í hverfinu var með tímakennslu fyrir nokkur börn. Það atvikaðist þannig einn daginn slóst ég í hópinn, man ekki lengur á hvaða forsendum. 
Þegar nýneminn mætir með tösku og nesti á staðinn gerist það að ein stúlkan í hópnum fær óstöðvandi grátur yfir nærveru minni, en hún var óttasleginn við ókunnuga, líka jafnaldra sína. Niðurstaðan varð sú að mér var vísað úr tímakennslunni til þess að róa stúlkuna. Þar sem ég er kominn miðja leiðina heim kemur „amma“ hlaupandi á eftir mér og segir að nú sé stúlkan búin að jafna sig og ég megi koma aftur. Ég man að niðurlútur, volandi strákur þurkaði tárin og tók gleði sína að nýju og fór með konunni til baka. Þarna átti maður síðan nokkur ánægjuleg skipti við lestur, leik og sögustundir. Lengst hefur þó reynslan af höfnuninni lifað í minningunni.

Kosningar í Katalóníu

Um þetta leyti í fyrra vorum við í Tarragona í Katalóníu. Ég var búinn að lesa sögu Francos og þóttist nokkuð góður að hafa lesið söguna. Var hálf hissa hvað þeir Katalóníumenn sem ég ræddi við um bókina voru fáskiptir um hana. Það eru afkomendur fylgismanna Francos sem standa fyrir þessum aðgerðum í dag. Við heyrðum í vinum frá Tarragona, sem létu okkur vita um sig og segja okkur frá gangi mála. Það færir mann nær atburðum að eiga þarna vini og samstarfsfólk, sem er í miðri hringiðunni. Fyrir utan helstu borgir voru skip með lögreglumönnum, sem biðu þess að koma í land og stöðva kosningarnar. Vinir okkar sögðu allt í lagi með sig og þótt Katalónar væru reiðir eftir þessa atburði væri allt í lagi fyrir okkur að koma fljótt í heimsókn að nýju. Það má hinsvegar búast við mótmælum t.d. í formi þess að fólk leggi niður vinnu

Tuddinn tekinn

Það var eitt sumarið að ég glímdi við einelti á fótboltavellinum á Smárahvammstúní. Það var strákur sem var aðeins eldri, sem lagði okkur yngri strákana í einelti. Hann var sérstaklega illskeyttur við mig. Maður bjó við þetta og hafði fáar varnir gagnvart óþokkabrögðum hans. Hann sýndi þessa framkomu gagnvart fleiri strákum. Svo gerist það þetta sumar að völlinn koma tveir stálpaðir unglingar, sem eru gestkomandi í hverfinu. Annar þeirra sér fljótt hvernig strákurinn tuddast um völlinn og skeytir skapi sínu á okkur yngri strákunum. Hann blandar sér óvænt í leikinn og stoppar af strákinn með nokkrum hæðnisorðum. Þegar hann sér að orðræða dugir ekki byrjar hann að ögra honum og hrinda til eins og hann hafði gert við okkur yngri strákana. Tuddinn ætlar ekki að gefa sig og það endar með því að þeir rjúka saman. Sá slagur endar skjótt á því að unglingurinn skellir honum í jörðina með þeim orðum að nú viti hann hvernig það sé að níðast á okkur yngri strákunum. Þetta var mikil upplifun að sjá hvernig tuddinn lippaðist niður fyrir framan okkur. Hvernig hann tapaði stöðu sinni sem skelfirinn mikli í það að liggja sem slytti fyrir framan unglinginn. Hver er svo punkturinn með þessari sögu. Jú hann er sá að maður eigi að gæta að því hvernig maður kemur fram við aðra. Tími skelfisins var liðinn. Hann var ekki lengur sú ógn í augum okkar strákanna sem hann hafði verið. Svona tilfelli koma fyrir enn þrátt fyrir alla uplýsinguna og umræðu um eineilti. Það er hlutverk okkar eldri og reyndari að skakka leikinn í tilvikum sem þessum.  

..að gera garðinn frægan

Fjölskylda okkar hefur átt fleiri afreksmenn í knattspyrnu en Jón Hjört Finnbjarnarson afa sbr. mynd hér að neðan af honum með Vestfjarðameistaraliðinu Vestra árið 1932. Ég fann þessa mynd af meistaraflokki Vals 1961, en þar má finna föðurbróðir minn Matthías Hjartarson sem spilaði lengi með Val. Þær eru eftirminnilegar stundirnar sem maður fór á Melavöllinn eða Laugardagsvöllinn til að sjá Matta frænda spila. Nú eða þegar ég fór með pabba upp á Akranes til að horfa á Val spila við ÍA. Það varð inngreipt í barnsminnið tuddaskapurinn í Skagamönnum. Matthías var afburðamaður í knattspyrnu. Bjó yfir mikilli boltatækni. Lék sér fyrstur íslenskra knattspyrnumanna að því skora mark beint úr horni í leik og gerði það oftar en einu sinni. Hann spilaði aldrei með íslenska landsliðinu, þótt hann væri einn flinkasti knattspyrnumaður okkar á sínum tíma. Það var einhver snúður í samskiptum þar á milli. Matthías var góður frændi í æsku en veikindi hans síðar í lífinu urðu til þess að hann fjarlægðist margt fólkið sitt og vini, þar á meðal mig. Um hann má segja að það er sitt hvað gæfa eða gjörvileiki. Skapferli hans var erfitt og á einhverju stigi fór hann yfir á annað svið. Hann varð meira og minna einfari í lífinu og umgengni hans við annað fólk var takmörkuð. Nú þegar talað er mikið um einelti minnist ég þess að hann sagði mér að hann hefði verið lagður í einelti í Verzlunarskóla Íslands af skólasystur sem bjó við betri efni. Hún lét dreifibréf ganga um bekkinn þar sem hún bauð bekknum í partý heim til sín, öllum nema honum. Hann sá þetta bréf og það fékk mikið á hann. Síðar í lífinu var honum sérstaklega illa við þá sem stóðu fyrir borgaralegum gildum. Þessi saga hefur verið mér ákveðið veganesti í lífinu og sýnir manni hvernig einelti getur haft ólíkustu birtingarmyndir. (Matthías Hjartarson 5.8.1939 - 23.12.2012)

Aðgát skal höfð í nærveru sálar.

Sumarið 1979 vann ég í afleysingum við heimilshjálp í Mölndal. Eitt af verkefnum mínum var að snúa manni kvölds og morgna í rúminu. Hann var lamaður og hafði fengið slæm legusár. Hann var rúmlega 60 ára gamall þegar eitthvað óskilgreint varð þess valdandi að hann lamaðist allur fyrirvaralaust heima fyrir framan sjónvarpið. Hann átti hauk í horni sem var eiginkona hans sem var vakin og sofin yfir velferð mannsins. Í ljósi þess að ég var að hætta hafði hún rætt við félagsþjónustuna um hvaða þjónustu hún fengi í framhaldi. Eitthvað varð henni sundurorða við fulltrúann sem klykkti út með að það væri erfitt að útvega þeim aðstoð vegna þess að hún væri svo erfið. Svo sagði fulltrúinn að meira að segja Sveinn vildi ekki vera lengur hjá þeim. Auðvitað hringdi konan strax í mig á eftir og spurði beint hvort þetta væri satt. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað mér þótti þetta miður því við vorum í ágætis tengslum. Hvers vegna fulltrúinn bar mig fyrir þessu er mér enn í dag hulin ráðgáta og þótti þetta ekki fagmannlegt hvorki þá né nú. Því rifja ég þetta upp til minna okkur á hvað maður getur fyrirvaralaust orðið með öllu ósjálfbjarga í þessu lífi og upp á aðra kominn með astoð.Jafnframt að aðgát skal höfð í nærveru sálar.

Hvað er list?

Hvað er list? Einn leiðinda vetrardag fyrir rúmum 40 árum tóku nokkrir skólapiltar sig til og settu snjókúlu ofan á flúrosentlampa til þess að sjá viðbrögð kennarans þegar snjórinn byrjaði að bráðna. Það stóð ekki á þeim. Hann kipptist við í hvert skipti sem dropi datt á höfuð hans. Þetta endaði svo á því að nokkrir bættu um betur og hentu litlum sígarettu púðurkerlingum að honum. Aumingjans maðurinn sem var að auki spastískur "dansaði" fyrir framan töfluna þar til hann áttaði sig og rauk á dyr. Var þetta listagjörningur? Varla, en við þjónuðum lund okkar. Hann kom ekki meira þann veturinn. Í næsta tíma kom Guðni Guðmundsson rektor MR í heimsókn. Hann heilsaði okkur skólapiltum með eftirfarandi ávarpi: "Ég hef lengi ætlað að koma hingað til þess að sjá öll þau fífl sem hér eru saman komin."
Síðan hófst lesturinn og hann var langur og strangur. Eftir situr að við brutum á kennaranum og höfum líklega flestir borið þessa skömm síðan. Ég er viss um að við hefðum líklega allir verið reknir úr skóla ef ekki hefði verið fyrir umsjónakennarann okkar. Þessi minning kom upp í hugann þegar ég heyrði mann sem nefnist Goddur lýsa því yfir að mosku framlag Íslendinga í Feneyjum væri verðugt framlag okkar á þessari listasýningu. Nú leikur mér forvitni á að vita hver ber ábyrgð á þessu Feneyjarmáli?

Í minningu Hafez

Hafez
Ég var að lesa bók sem heitir Blood and Oil eftir Manucher og Roxanne Farmanfarmaian. Þetta er ævisaga íransks embættismanns í utanríkisþjónustu landsins og olíusérfræðings á tímum Íranskeisara. Hann endaði sem landflótta maður þegar klerkarnir komu til valda og þeir hófu ofsóknir á hendur þeim sem máttu sín einhvers fyrir valdatöku þeirra. Ég varð þess áþreifanlega var við lestur þessarar bókar hversu lítið maður veit um íranska sögu og menningu. Þarna býr þjóð sem hefur verið í heljargreipum ýmissa valdaafla, keisara og klerka nú síðstu áratugi vegna olíuauðæfanna. Það eina sem maður veit um dægurmál í Íran úr heimspressunni er að þar ræður öfgafull klerkastjórn og þeir séu að búa til kjarnorkusprengur sem geti orðið til þess að tortíma mannkyni. Lestur umræddar bókar var fróðlegur en sérstaklega stöðvaði ég við eina tilvitnun sem hefur setið í mér og er svona: Don´t be struck by the revolution of time. For the wheel of the world remembers a thousand thousand of these turns. Í lauslegri þýðingu: Láttu ekki byltingu tímans koma þér úr jafnvægi. Heimshjólið man þúsund þúsunda slíkra beygja. Sá sem sagði þetta hét Hafez og er elskað skáld Írana sem var uppi á fjórtándu öld og er vitnað til í umræddri bók. Í bókinni var einnig sagt frá því hversu öflug utanríkisþjónusta Breta er og hvernig þeir nota BBC til þess að koma áróðri sínum á framfæri til þess að vinna að framgangi stefnu sinnar í að deila og drottna víða um heim. Vinur minn og gamall vinnufélagi var nýlega á ferðalagi í Íran. Honum var efst í huga að alls staðar mætti hann vingarnlegheitum og forvitni þar sem hann kom. Það er einu sinni svo að víðast um heim býr velviljað og gott fólk þótt tímabundið geti það búið við ofríki öfgamanna sem með einum eða öðrum hætti þarf að ná tökum á. Þetta er mikilvægt að muna þegar dægurmál heimsmálanna eru rædd.

Víti á jörðu.

Fergus Anckhorn. Ég hlustaði á viðtal við Fergus Anckhorn á Hardtalk hjá BBC í gær. Sama þátt og Geir Haarde var nýlega í viðtali og sagði þessu fleygu orð, "mabe I should have." Nú var viðtalið við aldinn stríðsfanga sem lifði af fangavist Japana í seinni heimstyrjöldinni við byggingu brúarinnar yfir Kwai fljót. Maðurinn lýsir því hvernig hann fyrir hreint kraftaverk lifir af þrjú ár í þessu helvíti Japana og hrottafengna meðferð þeirra á föngunum. Hvað þurfi til að lifa vist í víti á jörð. Þeir sem misstu lífsviljann við þessar aðstæður voru látnir nokkrum dögum síðar. Eins og vinur hans píanóleikarinn sem sagðist ekki geta lifað án tónlistar. Aðspurður hvort hann væri trúaður eftir þessa mannraun sagðist hann ekki trúa á Guð. Ef hann væri til gæti ekki verið að hann mundi láta svona atburð gerast án þess að grípa inn í atburðarrásina. Mikill meirihluti félaga hans hafi látið lífið í fangabúðunum. Ef það væri til almætti hefði það gripið inn í atburðarrásina. Það vakti athygli mína að þrátt fyrir ömulegar aðstæður var það eftirminnilegt í minningu mannsins að slíkar aðstæður kölluðu fram allt hið besta í fari félaga hans. Þrátt fyrir hrottaskapinn gátu Japanirnir ekki kæft æðstu gildi mannlegra samskipta meðal samfanganna. Aðspurður hvort hægt væri að réttlæta stríð svaraði gamli maðurinn því neitandi. Í lok átaka kæmu leiðtogarnir saman og skrifuðu undir pappíra og þar með væri málum lokið. Enginn mundi efitr fórnum hermannanna og hinna fölnu. Hann sagðist ekki skilja af hverju menn gætu ekki komið saman áður en til stríðs kæmi og skrifað undir pappírana. Þá væri hægt að komast hjá sjálfu stríðinu. Langði að horfa á viðtalið aftur en fann aðeins brot af því á vefsíðu BBC. Kveðja.

Andófsmaðurinn Aleksandr Solzhenitsyn

Alexander Solzhenitsyn. Ég datt inn í viðtal í sænska sjónvarpinu við Alexander Solzhenitsyn (1918 - 2008) sem fjallaði m.a. um ummótun Rússlands úr kommúnistaríki í átt til lýðræðis. Það rifjuðust upp gamlar minnngar þegar maður taldi sér skylt að fylgjast með öllu sem þessi frægi rússneski rithöfundur hafði að segja um ástandið í gama Sovét. Gamla Gulagið, fangabúðirnar illræmdu þangað sem fólki var fleygt til að rotna, ef það hafði ekki "rétta skoðun" þóknanlega stjórnvöldum. Sjálfur kynntist hann vist í svona Gulagi. Ég ætla ekki að rekja allt viðtalið en niðurlagið fjallaði um það hvað þyrfti til að reka jafn landfræðilega stórt og víðfemt ríki og Rússland með ólíkum sambandsríkjum, þjóðarbrotum, menningu, trú, náttúruauðlindum og svo mætti lengi telja. Keísaratíminn, kommúnisminn þetta voru stjórnkerfi til þess að halda ríkinu gangandi hafa sterka heildarstjórn en samt reyna að koma til móts við ólíka hagsmuni. Aðspurður um hvernig hann sæi framtíðinna sagði hann ekki sjá það fyrir. Ævi hans sjálfs væri senn á enda  en hann væri sér meðvitaður um að það þyrfti mikið til að halda þessum ólíku hagsmunum saman (11.desember1918 - 3. águst 2008). Í heiminum takist á fólk með mismunandi hugsun. Annarsvegar þeir sem vilja taka til sín og jafnvel stela. Hinsvegar þeir sem vildu vinna á heiðarlegan hátt fyrir framfærslu sinni. Í næsta þætti var viðtal við hljómsveitina frá Georgíu sem var útilokuð frá Eurovision af því að hún söng: "We don´t wanna a put inn" svona til þess að lýsa enn frekar ástandinu í samskiptum þessa fyrrum ríkja kommúnismans. Sá þáttur fjallaði raunar um mótmælasöngva. Allt frá Internationalen eða "Nallanum" að synfóníu Beethovens sem ESB notar til þess að minna á sína tilveru og hlutverk.

Að setja sér markmið.

Afrískur flóttamaður. Þetta er nú meira leiðinda veðrið - hífandi rok og ekki hundi út sigandi. Danir björguðu deginum. Mikið rosalega var annars gaman að fylgjast með leiknum og sjá þá verða Evrópumeistara. Það skipti þá miklu að eiga góðan markmann, en leikgleðin og áræðnin var allaf til staðar. Alveg er ég sannfærður um að þetta ættum við að geta líka á góðum degi. Ég var líka að fylgjast með frönskum kvikmyndagerðarmanni í sænska sjónvarpinu sem fylgdi sómölskum og eþópískum flóttamönnum á báti yfir til Jemen. Sýndar voru tilraunir Sþ til að fá fólkið til að hætta við og snúa heim fyrir tólf evrur sem báru engan árangur. Aumingjans fólkið sem var í flóttamannabátnum var misþyrmt skipulega á leiðinni af smyglurunum. Margt af því hafði aldrei komið um borð í bát og var sjóveikt á leiðinni. Á 10 metra langri fleytu voru 129 manns eins og í síldartunnu. Minnti mann á myndir af þrælagaleiðum sem maður hefur séð í sögubókum. Það er sem sé enn verið að flytja ódýrt vinnuafl frá Afríku á hrottafenginn hátt. Maður sér aldrei svona raunveruleika myndir af lífi fólks í íslensku sjónvarpi. Það er svo grunnt og "commercial" eins og stundum er sagt. Niðurstaðan af þessum hugleiðingum er sú að maður verður að setja sér markmið ef maður ætlar að ná árangri. Þetta á við hvort heldur er í handbolta eða í þeirri viðleitni að leita betra lífs. Einn flóttamaðurinn sagðist ekki geta framfleytt sér í heimalandi mínu. Þannig að staða hans gæti ekki versnað miðað við núverandi aðstæður með því að leita sér að vinnu í öðru landi. Danski þjálfarinn sagði fyrir mótið að Danir ætluðu sér að verða Evrópumeistarar - einhverjir hlógu víst að því en ekki lengur. Kveðja.

Fanturinn.

Þegar ég var barn fór ég á íþróttanámskeið í Mosfellssveit hjá kunnum íþróttamanni. Ég hef verið þetta í kringum tíu ára gamall. Þetta var afar skemmtilegt námskeið. Fórum í rútu úr Kópavogi inn í dalinn og þar var tekið á móti okkur. Við voru svo í fótbolta og frjálsum íþróttum eftir atvikum. Hápunktur dagsins var svo að allir fóru í sund í hlöðu, sem búið var að breyta í sundlaug. Ég tók eftir því að umsjónarmaðurinn sem var með okkur í sundlauginni var "skrítinn". Hann hafði m.a. gaman af að berja frá sér með handklæði. Það virtist tilviljun háð hver varð fyrir þessu. Einn daginn þegar ég er að koma upp úr lauginni lemur hann mig snögglega og án nokkurs fyrirvara beint í andlitið með handklæðinu. Þetta var auðvitað rosalega vont og ég meiddi mig á auga. Maðurinn lét aftur á móti sem ekkert væri. Hann baðst ekki afsökunar, spurði mig ekki hvort ég hefði meitt mig. Hann gékk í burtu og lét sem ekkert væri. Mín viðbrögð voru engin. Hvað gerir 10 ára barn sem verður fyrir svona fólskubragði og er mjög illt? Ég greip fyrir andlitið og reyndi að harka af mér. Ég velti því að sjálfsögðu fyrir mér hvers vegna maðurinn hefði gert þetta. Fann enga skýringu, en þegar ég rifjaði þetta upp áratugum síðar hafði ég afgreitt þetta með sjálfum mér þannig að ég hefði "bara" verið fyrir. Maðurinn hefði ekki ætlað að gera þetta og þetta væri mín óheppni og væri jafnvel mér að kenna. Einhvern veginn svona afgreiddi barnið þetta fantabragð. Meiri en þrjátíu árum síðar lenti þessi maður í fjölmiðlaumræðu, þá skólamaður, fyrir slæma framkomu í garð nemanda sinna. Nú varð honum ekki undankomu auðið. Hann var látinn hætta og hvarf af sjónarsviðinu. Hvað hann hefur verið búin að kvelja mörg börn allan þennan tíma fæst væntanlega aldrei svar við. Af hverju er ég að rifja upp þessa sögu hér? Jú, ég var nýlega í hópi fólks sem var að tala um einelti í skólum og á vinnustað. Þá rifjaðist þessi slæma minning mín upp. Ég gerði það upp í langtímaminni mínu að ég átti enga sök í þessu máli. Heldur hafði ég orðið fyrir fantabragði barnaníðnings. Ég slapp við frekari líkamleg eftirköst, en hef örugglega borið einhver sár í sálartetrinu eftir þetta. Ég er búinn að fyrirgefa manninum. Það gat ég gert þegar ég var búinn að vinna úr þessu máli sjálfur rúmum 40 árum síðar. Ég var spurður á fundinum hvað þessi maður héti en vildi ekki nefna hann á nafn. Það þjónar engum tilgangi úr þessu. Það skiptir gríðarlegu máli varðandi velferð barna já og okkar allra að við séum á varðbergi gagnvart svona sadistum. Þeir fái ekki að stunda iðju sína óáreittir áratugum saman. Ég er tiltölulega nýfarinn að geta keyrt um Mosfellsdalinn án þess að þetta atvik ræni mig gleðinni af því að hafa sótt þetta annars eftirminnilega námskeið.