Af samskiptum við Eik hf

Ég hefði auðvitað átt að segja hvaða fasteignafyrirtæki þetta var sem gékk svona fram af mér fyrir rúmu ári. Ætlaði bara að loka þessum kafla í lífinu með skemmtisögu. En þetta var engin alvöru skemmtisaga. Mér var misboðið og þótti þessi krafa svívirðileg! Nú hefur framkvæmdastjórinn lokið störfum hjá þessu félagi og kveður með þeim ummælum að tekjur Eikar hf hafi verið hærri en annarra félaga í sambærilegum rekstri: Jú, hann nefnir það líka að starfsmennirnir séu ánægðir!, skv mbl:

"Hvernig verður svona verðbólga til, spurði ungi lögfræðingurinn gamla hagfræðinginn." Sá gamli dróg upp nokkur dæmi um það, Hann var svolítið upp með sér að ungi maðurinn hefði áhuga á að ræða við hann.

Annars var erindið að segja upp skrifstofuaðstöðu sem gamli hagfræðingurinn hafði leigt hjá fína fyrirtækinu í 8 ár. Grunnleigan er vísitölutryggð og allur rekstrarkostnaður greiddur aukalega. Það var ekki næg leigugreiðsla fyrir fína fyrirtækið. Nú skyldi grunnleigan hækka umfram vísitölu um 30%!!!

Það sem hagfræðingurinn hefði átt að segja var að þessi leigukrafa væri gott dæmi um það hvernig verðbólgudraugurinn vinnur í samfélaginu. Hann fékk sig þó ekki til þess til að skemma annars notanlega stund. Sá gamli gat þó gert sitt til að draga úr verðbólgunni, þótt í litlu væri með því að segja formlega upp leigunni. Það var gert eigin hendi með penna aftan á nýja samninginn. Engin ástæða til að gera það í tölvupósti. Það eina sem truflar mig er að í stjórn þessa fyrirtækis situr forystumaður í samninganefnd atvinnurekenda. Það liggur fyrir að á þeim vettvangi er ekki talið svigrúm til launahækkana. 

Íslendingar þurfa að aðlaga sig alþjóðlegum aðstæðum

 

Ég kom að þessu verkefni sbr mynd fyrir bráðum 40 árum. Þetta var tilraun til þess að horfa út fyrir landsteinanna á nýja markaði. Við fengum hingað fyrirlesara frá Svíþjóð, skólabróðir minn Claes Rosenberg. Hann er sérfræðingur í markaðsetningu. Maður lærði töluvert um útfluning í tengslum við þetta verkefni. Áþreifanlegt var að það voru ekki mörg fyrirtæki í landinu sem hægt var að hvetja til útrásar. Nokkur þó, sem tilbúin voru í slaginn. Markaðsmál hafa alltaf heillað mig, þó að ekki kæmi ég að þeim með beinum hætti síðar.

Árni Gunnarsson er í núna guðfræðingur, Claes vinur minn er enn að markaðssetja sænskar vörur með góðum árangri. Ég er leiðsögumaður ferðamanna og og … Við erum m.ö.o. enn allir leiðbeinendur. Allt frá lífsins leitargöngu í að leiðbeina ferðamönnum um þjóðvegi landsins. Áhugavert væri að fá Claes aftur til að fjalla um þessi mál, fara yfir stöðuna. Stjórnunarfélag Íslands, fræðsluvettvangur atvinnulífsins er nú því miður stekkur. Búið að koma þessu öllu fyrir í klóm hins opinbera. Er ekki Útflutningsráð eða Íslandsstofa eins og það heitir núna enn á framfæri ríkisins? 

Með hjartað heima.....

Sænskir fjölmiðlar fjalla um Ingvar Kamprad stofnanda IKEA, nú þegar hann er látinn. Þessi frumkvöðull og athafnamaður hefur verið mér oft hugstæður. Fyrsta heimsóknin í IKEA verslun var árið 1975. Við vorum blankir námsmenn í Gautaborg og tókum okkur ferð með strætó inn í Kållered, sem er smábær suður af Gautaborg. Þarna opnaðist fyrir okkur ævintýraheimur IKEA í fyrsta skipti á dimmu vetrarsíðdegi. Uppröðuð húsgögn á skaplegu verði, ýmislegt annað til heimilis, veitingastofa og leikrými fyrir barnið. Minnist þess að við keyptum í þessari heimsókn straubretti sem kostaði 10 krónur sænskar á sérstöku afsláttarverði. Það voru ánægðir og saddir kúnnar, sem fóru með barnakerru og straubretti í strætó heim eftir góðan dag í IKEA. Gaman að segja frá því að straubrettið er enn í fullri notkun og sparað margan skildinginn í straukostnað á t.d. skirtum. Síðan hafa verið reglulegar heimsóknir í þessar verslanir undanfarna áratugi, bæði til að borða og kaupa til heimilis. Ingvar Kamprad var trúr viðskiptavinum sínum. Hann vissi að óánægðir kúnnar koma ekki aftur. Sænsk ráðdeildarsemi var honum í blóð borin og hann sá til þess að alþýðuheimili (folkhemmet, fallegt orð) gætu keypt húsgögn á viðráðanlegu verði. "Með hjartað heima opnaðist fyrir alþjóðleg viðskipti," segir í blaðinu. Það eru orð að sönnu með yfir 400 verslanir í heiminum. Blessuð sé minning hans.

Innlend verslun og Costco

Þegar Jóhannes Jónsson heitinn, kenndur við Bónus hóf rekstur Iceland fór ég í röð ásamt miklum fjölda til þess að sýna stuðning við viðleitni hans að stofna nýja lágvöruverslun. 
Ég hafði fylgst með honum þegar hann hóf rekstur Bónus og dáðist að þeim markmiðum, sem hann setti sér í rekstrinum. Um sjötíu prósent af vörunum, sem hann seldi voru íslenskar og hann bauð vörur á mun hagstæðara verði en aðrir. 
Neytendur treystu því að hann væri ekki aðeins að hugsa um eigin hag, heldur líka um neytendur. Sama má segja um Pálma í Hagkaupum á sínum tíma. Báðir þessir menn voru virtir vel af almenningi.
Um nokkurn tíma hafa nýir stjórnendur sérstaklega matvöruverslana ekki náð að viðhalda þessu trausti neytenda. Þeir hafa haft yfirbragð „andlitslausra“ atvinnustjórnenda, sem hafa haft það að leiðarljósi að þjóna fyrst og síðast fjármagninu í starfseminni.
Opnun Costco varð til þess að afhjúpa þessa grímulausu „græðgi,“ sem hefur einkennt oftar en ekki verslunina.
Innlend verslun var tekin í bólinu með opnun Costco. Hún átti ekki svör, virtist augljóslega brugðið og fólkið flyktist til að versla í Costco. Það var þá hægt að bjóða hagstætt verð á Íslandi í línu við verð í nálægum löndum.
Það tekur því nú ekki einu sinni að tala um olíuverslunina, það er svo augljóst hvernig þar er haldið á málum gagnvart neytendum.
Maðurinn í Costcoröðinni orðaði þetta ágætlega þegar haft var að orði mikill áhugi á þessari nýju verslun: Hagar græddu 4 milljarða króna á síðasta ári. Fólk er að bregðast við því og leita hagkvæmari innkaupa. Þetta eru hátíðardagar.
Ég vil innlendri verslun vel, en hún á augljóslega eftir að ganga í gegnum mikið breytingaskeið á næstu misserum. Hún stendur frammi fyrir nýrri samkeppni með tilkomu fyrirtækja eins og Costco og IKEA.
Tilkoma Costco er augljóslega svar erlendra samkeppnisaðila við þeirri stöðu sem hér hefur ríkt á innlendum markaði á líðnum árum.
Þessi tvö fyrirtæki verða auðvitað að gæta að framgöngu sinni. Það hjálpar þeim að vísu að þau hafa að leiðarljósi neytendavæna stefnu. Bauhaus aftur á móti hefur ekki náð þeirri stöðu á byggingavörumarkaðnum, sem vonir stóðu til. Misvísandi skilaboð þeirra varðandi verð og tilboð gerðu það að verkum að þeir virtust missa tiltrú, allavega misstu þeir mína tiltrú.

Flateyrarborðið

Sonur minn og tengdadóttir eru með sameiginlegt áhugamál sem mjög gaman er að fylgjast með. Þau gera upp gömul húsgöng, sem fólk lætur frá sér og gefa þeim nýtt „líf.“  Nú nýlega gerðu þau upp gamalt skrifborð. Það var vægast sagt í mikilli þörf fyrir upplyftingu. Þegar þau voru búin að fara sínum höndum um borðið buðu þau það til sölu með eftirfarandi orðum á netinu:

„Yndislegt gamalt skrifborð sem við fundum ansi illa farið. Það var ekki fyrr en við fórum að ditta að því að við rákum augun í texta undir einni skúffunni þar sem í ljós kom að borðið var árið 1934, sjötugsafmælisgjöf Jóns Guðmundssonar frá Veðrará í Önundarfirði! Við standsettum það og það kemur svona líka ljómandi vel út, bæði sem skrifborð og sem snyrtiborð.“

Það næsta sem gerist er að afkomandi fyrrum eiganda gefur sig fram og kaupir það. Það kemur í ljós að þetta borð var smíðað á Flateyri af sænskum manni sem þar bjó um tíma. Vitað er a.m.k. um eitt borð til viðbótar sem maðurinn smíðaði. Töluverðar vangaveltur voru uppi um hvar borðið hafði lent, en engin skýring hefur fengist á því.

Það sem eftir situr er hversu máttugt netið er til þess að tengja fólk saman. Hitt er svo aftur líka umhugsunarefni hvort það sé hrein tilviljun eða því sé stýrt af ósýnilegum höndum að borðið lendi hjá þessu unga fólki sem fer um það endurlífgandi höndum áður en það fer svo aftur til síns heima. Dæmi hver fyrir sig. Allavega er þessi saga ein af þessum skemmtilegu "anekdotum" hins daglega lífs. 

Sölumaðurinn Sveinn.

Ég rakst á viðtalsbók við Margréti Jónsdóttur eiginkonu Þorbergs Þórðarsonar. Þar sem ég opnaði bókina sá ég frásögn af Ásbirni Ólafssyni heildsala og hversu bóngóður hann var þegar hún leitaði aðstoðar hans fyrir ýmsa skjólstæðinga sína. Þessi frásögn hennar rifjaði upp þetta eina skipti sem fundum okkar Ásbjörns bar saman. Þetta gæti hafa verið í kringum 1972. Ég var fátækur námsmaður að afla mér tekna og tók að mér að fara á vegum Menningarsjóðs og kynna viðskiptamönnum sjóðsins nýjustu bækur hans til kaups. Bækurnar voru í stórri hvítri ferðatösku sem ég rogaðist með milli manna. Undirtekir voru misjafnar en eitthvað fór af bókum. Ásbjörn Ólafsson heildsali var á þessum lista og þar kom að ég ákvað að heimsækja hann og bjóða honum bækur til kaups. Ásbjörn sem þá var nokkuð við aldur tók mér ljúfmannlega á skrifstofu sinni í Borgartúni. Ég opnaði töskuna og sýndi honum það sem í boði var. Þegar hann hafði skoðað úrvalið sagðist hann ætla að kaupa allt það sem í töskunni væri. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað þetta kom mér þægilega á óvart. Það skyggði aðeins á söluna að ritari hans kom að okkur og benti honum á að nokkrar af bókunum ætti hann þegar og því væri óþarfi að kaupa þær aftur. Síðar heyrði ég margar skemmtilegar sögur af honum í hlutverki sölumannsins. Hvernig hann snéri á samkeppnisaðila sína og náði að landa góðum sölusamningum. Alltaf gladdist ég yfir þessum sögum og minntist samskipta okkar. Ég gladdist líka þegar Margrét lýsti Ásbirni Ólafssyni í bók sinni sem einstöku ljúfmenni. Það var sú hlið á honum sem ég kynntist og geymi ávallt síðan. Sölulaununum gleymi ég aldrei. Eftir að hafa rogast með þessa tösku nokkra daga milli manna fékk ég í laun sem dugði fyrir kaupum á Íslenskri orðbók Menningarsjóðs, sem átti eftir að koma sér vel. Nóg í bili.

Bókamarkaðurinn í Perlunni.

Við erum ólík um margt. Höfum mismunandi skoðun á flestu. Aðstæður okkar eru ekki þær sömu. Væntingar okkar fjölbreytilegar og áherslur. Eitt er þó öðru framar sem sameinar okkur þrátt fyrir allt. Það er málið, íslenskan. Bókamarkaðurinn í Perlunni er óskastaður þúsunda okkar. Á meðan hann stendur yfir komum við mörg saman þar stundum oftar en einu sinni. Kliður er í lágmarki og segja má að við þegjum saman á meðan við skoðum framboð bóka. Ég er búinn að fara tvisvar sinnum og keypt allt of mikið af bókum sem ég hef takmarkað pláss fyrir. Samt fer maður á þennan markað ár eftir ár. Bókarverðinu er stillt í hóf og hægt að gera kjarakaup á mörgu bókmenntaverkinu. Ég hef gróflega flokkað það sem ég hef keypt á þessum markaði. Efst á listanum er ýmis þjóðlegur fróðleikur, mannlíf á liðnum áratugum og öldum. Bækur um sjávarútveg, vesturfara, tónlist, trúmál, heimspeki og ævisögur. Þetta eru helstu málaflokkarnir og þýðir það í raun að ég verð að fara yfir megnið af framboðinu - vandlega. Kveðja.

Í eldhúsinu með Rick Stein á BBC Food.

Rick Stein Næstur Nigellu Lawson fallegasta og flottasta matreiðslumeistaranum á BBC Food er matreiðslumeistarinn Rick Stein í miklu uppáhaldi hjá mér. Nú undanfarnar vikur er hann búinn að fjalla um matreiðslu á fiski í nokkrum þáttum. Það sem gleður í þessari umfjöllun Rick Steins er að hann hefur í þremur þáttum fjallað um ágæti þorsksins og matreiðslu hans. Hann minnist jafan á Ísland þegar hann talar um gæða þorsk. Hann er búinn að m.a. matreiða ferskan þorsk í Breltandi og saltaðan þorsk í Katalóníu á Spáni og útskýra af hverju Suður-Evrópubúar vilja saltaðan þorsk en Bretar frekar ferskan. Þá hefur hann útnefnt þorskrétti í fremstu röð meðal uppáhaldsrétta sinna. Þetta er gríðarlega mikilvæg umfjöllun fyrir okkur vegna þess að hún eykur orðspor okkar sem fiskveiðiþjóðar og hjálpar okkur að selja fiskinn. Það veit sá sem allt veit að við þurfum að selja fisk og fá fyrir hann gott verð. Þessi umfjöllun um íslenska fiskinn í BBC Food hjálpar okkur mikið í þeirri viðleitni. Um fjörtíu prósent af útflutningsverðmæti fiskafurða er fyrir þorsk.
Jóhanna Sigurðardóttir. Svo birtist þessi kona líka í kvöld á BBC News og var að útskýra stöðu mála fyrir Bretum. Satt best að segja situr lítið eftir af þeirri umfjöllun. Eitthvað var talað um ESB, mikið af skuldum og atvinnuleysi. Rick Stein dró upp í umfjöllun sinni um íslenska þorskinn mun jákvæðari og áhrifaríkari mynd af okkur Íslendingum: Fólk sem enn getur boðið upp á úrvals þorsk af bestu gæðum. Áform ríkisstjórnar Jóhönnu í sjávarútvegsmálum eru að rústa efnahag greinarinnar og því stjórnkerfi sem hér hefur verið byggt upp við erfiðar aðstæður undanfarna áratugi til að koma á sjálfbærum veiðum úr fiskistofnunum. Eins gott að Rick Stein frétti það ekki. Það er ekki víst að hann mæri íslenska fiskinn í framhaldinu því hann hefur miklar áhyggjur af ofveiði fisks víða um höf. En Jóhanna hefur ekki áhyggjur af því þótt sú lífæð hrynji, allvega ef eitthvað er að marka stefnuskrá hennar.

Nú er hún Snorrabúð stekkur

Endalokin. Glergerð hefur alltaf heillað mig. Bæði glerlist og gleriðnaður. Eitt fyrsta verkefnið sem ég fékk í hagfræðinámi mínu fyrir þrjátíu og fimm árum var að kanna út frá ýmsum þáttum áhrif þess að sænski glerframleiðandinn PLM lagði niður glerverksmiðju í litlu samfélagi nálægt Gautaborg þar sem framleidddar voru flöskur. Ég hef farið í nokkur skipti í glerverksmiður í Svíþjóð og víðar: Boda, Costa, Örrefoss, Arabía o.s.fr. Glerblásturinn heillar mig líka og ég hef alltaf jafn mikla ánægju að sjá deigan glerklumpinn á enda blásturspípunnar taka á sig mynd. Hvort heldur er rauðvínsglas, glerfugl eða eitthvað annað. Í dag fórum við í heimsókn í glerverksmiðjuna Rörstrand í Lidköping. Þangað höfðum við ekki komið í þrjátíu ár. Það vakti hjá okkur svolítinn trega þegar okkur var sagt að búið er að slökkva á síðsta ofninum. Það var gert árið 2005 og nú er öll framleiðsla undir Rörstrand merkinu í Asíu. Þetta aldagamla sænska fyrirtæki, sem reyndar var komið í eigu Finna komst í þrot. Eftir stendur Rörstrand "design", sem var hönnunardeild fyrirtækisins. Nú hvað er að því að fyrirtæki fari á hausinn, kann einhver að spyrja. Merkileg atvinnusaga er að baki. Breytt viðhorf neyslusamfélagsins kalla á nýjar framleiðslulausnir, þar sem áherslan er lögð á ódýrari framleiðslu, sem síðan er seld í massavís í lágvörukeðjum á borð við IKEA. Auðvitað er þetta á kostnað gæðanna.Matarstellin eru ekki lengur framleidd til þess að endast mannsaldur eins og gamla Annikan eða Elísabet. Niðurstaða dagasins er að þið sem eigið norræn bollastell skulið halda í þau. Innan tíðar verða þetta verðmætir safngripir. Nóg í bili. Kveðja.

Yfirhlaðin auglýsingatafla

Auglýsingataflan Hugðarefni sérhvers hagfræðings er auðvitað starfsemi markaðarins. Í gær sýndi ég ykkur mynd af grænmetismarkaðnum í Mosfellsbæ. Á þessari mynd má sjá annað form markaðar en þetta er auglýsingatafla sem ég geng oft framhjá þegar ég á leið um Odda. Þarna má lesa sér til um ýmislegt sem er í boði fyrir námsmenn í HÍ svo sem húsnæði, bíla, vinnu, námskeið, skemmtanir og margt fleira. Það sem vakti sérstaka athygli mína núna voru tilboð um áfengiskaup, barir að auglýsa tilboðsdrykki. Ég hef undanfarin ár kynnst nokkuð þessum "vísindaferðum" háskólanemanda og nánast vikulegum tilboðum nemandafélaga um skipulagðar ferðir í fyrirtæki og stofnanir þar sem boðið er upp á áfengi. Ég hef það á tilfinningunni eftir að hafa kynnt mér þetta lauslega að áfengi sé haldið meira en góðu hófi gegnir að háskólastúdentum. Það þyki bara flott og fínt að detta í það um hverja helgi. Já,já nú fæ ég ræður frá a.m.k. þremur núverandi og fyrrverandi háskólanemum um að þetta sé nú meiri dellan í mér. Þau hafa nefnilega heyrt þessa orðræðu stundum áður. En nú hef ég einnig þessa töflu til að benda á máli mínu til stuðnings. Kveðja.

Grænmetismarkaðurinn í Mosfellsdal

Markaðstorgið. Við fórum á Grænmetismarkaðinn upp í Mosfellsdal í dag. Keyptum fullt af fersku grænmeti og Þingvallavatnsmurtu. Í kaupbæti var okkur boðið í þessa fínu grænmetissúpu með heimabökuðu brauði. Þetta var mjög góð súpa og saðsöm. Þetta var síðasti markaðsdagurinn á þessu sumri og í tilefni af því var boðið upp á súpuna. Síðan fórum við í Húsasmiðjuna þar sem við keyptum tvo stóra og þunga skjaldbökupotta. Samkvæmt japanskri þjóðtrú á það að vera svo gott að vera með skjaldbökur í garðinum sínum. Vonandi gildir það líka um svona skjaldbökupotta. Horfði aðeins á brot úr kappræðum bandarísku forsetaframbjóðendanna. Sá gamli stóð betur að mínu mati. Obama var eitthvað óöruggur í þetta skipti. Enn rúlla þeir á hausinn bandarísku bankarnir nú var það Wa Mu sparisjóðurinn. Stærsta gjaldþrot til þessa í fjármálageiranum í USA. Svona fréttir teljast orðið til daglegra viðburða. Kveðja.

Til rakarans - mikilvægi persónulegra viðskipta.

Eitt af því sem ég er búinn að haka við á "to do" listanum mínum þessa vikuna er að fara til rakarans míns. Ég er búinn að vera viðskiptamaður hjá honum í a.m.k. þrjá áratugi. Fyrir utan löng persónuleg kynni og það að hann er ágætis klippari þá er kostur við þjónustu hans að geta komið við hjá honum án þess að panta tíma. Svona hefur þetta verið frá upphafi og svona vil ég hafa það. Þetta hefur yfirleitt alltaf gengið upp í gegnum árin og því engin ástæða til að breyta. Hann er líka sanngjarn í verði. Því miður eru ekki öll viðskiptasambönd mín svona persónuleg. Ég þekki ekki aðra stærri viðskiptaaðila sem ég versla reglulega við. Þeir eru svo umsvifamiklir að þeir standa ekki vaktir í verslunum sínum. Þeir halda heldur engum starfsmönnum til lengri tíma þannig að maður kynnist þeim ekki. Þetta verða svona andlitslausir "Dúddar" oftast unglingar í íhlaupavinnu. Það er verið að segja í fjölmiðlum að kaupmennirnir sem ég versla við séu að plata mig þegar þeir verðleggja vöru sína. Ég vil helst ekki trúa því vegna þess að Bónusgrísinn er vinalegur og stofnandi Hagkaupa var vinur litla mannsins. En hvernig á maður að greina í orðaskaki síbyljunnar hver er að segja satt eða ósatt í þessari andlitslausu ópersónulegu umræðu? Það hafa persónulegu viðskiptin fram yfir hin ópersónulegu að þú ert í beinu sambandi og skynjar og bara veist hvort þjónustan er í lagi. Ýmsir þeir sem veita almenningi andlitslausa þjónustu reyna að sigta út trygga viðskiptavini með því að koma upp afsláttarkerfum. Safnað er punktum fyrir hinu og þessu allt eftir umfangi viðskiptanna. Reynsla mín af slíkum punktakerfum er ekki góð. Þessir punktar renna út eða gilda ekki um þá vöru eða þjónustu sem þú ætlar að nota þá í þegar leysa á punktana út. Þetta skilur eftir þá tilfinningu að verið sé að leika með mann og spurningin vaknar hversu hárri upphæð er smurt ofan á verð keyptrar vöru til þess standa undir punktakerfinu. Af hverju er ekki hægt að einfalda lífið aðeins og láta viðskiptavininn njóta þess í hagstæðu vöruverði ef hann vill kaupa ákveðna vöru? Hvernig væri nú að hætta þessum markaðsklækjum og verðleggja vöru og þjónustu þannig að neytandinn fái þá tilfinningu að hann sé að njóta góðra kjara, jafnvel þótt hann þekki ekki kaupmanninn.

Smekklaus auglýsing.

Hún hefur verið fyrirferðamikil umræðan um auglýsingu Símans á þriðju kynslóð farsíma. Eins og alltaf skiptist fólk í tvo hópa, þá sem finnst þetta í lagi og þá sem telja þetta ekki í lagi. Í stuttu máli finnst mér þessi auglýsing skrumskæling og vanvirða á heilagri athöfn, sakramenti Krists sjálfs. Athöfn sem Leonardo da Vinci lýsti svo eftirminnilega í frægu málverki, mynd sem í aldir hefur verið ein þekktasta helgimynd kristindómsins. Auðvitað er auglýsingin meiðandi skrumskæling á helgum atburði. Hvað gengur Símanum til að ryðjast inn á þetta svið í þeim eina tilgangi að auglýsa símtæki? Getur það verið að þeir sem fara með markaðsmál Símans telji þetta enn við hæfi í ljósi umræðunnar? Auglýsingin muni leiða til mikillar sölu á þessum símum? Ég á erfitt með að trúa því. Líklegra er að þeir sem fara með markaðsmál fyrirtækisins hafi verið sofandi á verðinum þegar hugmyndin var kynnt og því hafi farið sem fór. Nú er aðeins spurningin hvað Síminn þarf langan tíma til þess að átta sig á þessum mistökum í gerð auglýsingar. Hversu lengi þeir telji sig þurfa að kosta birtingu hennar áfram til þess að geta gengið uppréttir frá þessu máli. Ég hef vissa samúð með hugmyndasmið auglýsingarinnar. Við lestur pistla hans m.a. í Fréttablaðinu hefur ekki farið á milli mála að þar fer leitandi maður. Hann hlýtur að sjá mistök sín, þótt málið sé ekki lengur í höndum hans. Skilin milli fyndni og smekkleysu hefur honum að mínu mati yfirsést að þessu sinni.

Grænmetismarkaður í Mosfellsbæ.

Þetta er hinn vinsæli grænmetismarkaður í Mosfellsbæ. Hann er fjölsóttur og ágætis afþreying að koma þar við um helgar. Keyrt er áleiðis inn Mosfellsdalinn og afleggjarinn inn á markaðssvæðið er síðasti afleggjari til hægri áður en keyrt er upp brekkuna að Laxness húsunum.

Meira um markaðinn hér: Grænmetismarkaðurinn