Frændur á fjarlægum slóðum.

Það eru nú fimm ár síðan við tókum þátt í hátíðarhöldum Vestur - Íslendinga árið 2004 í litla bæjarsamfélaginu í Mountain i N - Dakóta í Bandaríkjunum og Gimli í Manitoba í Kanada. Þessir hátíðardagar, Íslendingadagurinn, eins og þeir eru kallaðir beggja megin landamæranna eru haldnir ár hvert um mánaðarmótin júlí, ágúst og eru afar fjölsóttir. Í Mountain í N - Dakóta er talið að um 5000 gestir heimsæki bæjarsamfélagið sem telur um 100 manns. Í Gimli í Manitoba lætur nærri að 30 000 manns sæki þessa hátíðardaga heim. Þetta eru fjölmennustu hátíðir sem fólk af íslensku bergi sækir heim á hverju ári. Ef ég á þess einhverntíma kost mun ég reyna að komast aftur á þessar hátíðir meðal frænda okkar. Þetta var heimsókn sem skilur eftir varanleg áhrif á hvern þann sem kemur á þessa staði og rifjar upp þá miklu landaflutninga sem áttu sér stað upp úr miðri 19. öld og fram á 20.öldina. Vesturfaraferðirnar er þáttur í sögu okkar sem nauðsynlegt er hverjum Íslendingi að kynna sér til þess að skilja hvað þjóðin gékk í gegnum á þessu erfiða tímabili fyrir rúmlega 100 árum. Það er hægt að gera með því að lesa töluvert úrval af bókum um þetta efni og með heimsókn í Vesturfarasafnið á Hofsósi. Einnig eru í boði skipulagðar ferðir til helstu heimkynna Vestur - Íslendinga. Þrátt fyrir mikinn samdrátt í efnahagslífinu var stór hópur sem fór vestur að þessu sinni og hingað koma í vaxandi mæli fólk frá Vesturheimi til að leita að rótum sínum að sögn fjölmiðla. Í stuttu máli má segja að það sem er merkilegt við þessar heimsóknir vestur er að okkur er mætt af velvild og frændsemi öðlast nýja þýðingu á þessum slóðum. Við höfum fulla ástæðu til þess að vera stolt af því að vera Íslendingar. Hér býr gott fólk með stórt hjarta og hér er gott að búa. Við eigum okkur merkilega tungu, menningu og sögu - þetta er fjöreggið sem lyftir okkur upp úr fjöldanum og gerir okkur kleift að segja með stolti: Við erum Íslendingar og erum stolt af því. Vona að þetta sé ekki of hástemmt en nú sem aldrei fyrr er mikilvægt að halda í það sem skiptir máli í raun. Þannig að eftirmæli okkar kynslóðar verði ekki þau að þegar mest á reið brast okkur kjarkurinn. Það má ALDREI henda. Kveðja.

Gleðilegt ár með þökk fyrir það gamla.

Särö - uppáhaldsstaður Við óskum ykkur öllum gleðilegs ár og þökkum það gamla. Árið 2008, árið okkar, eins og það hefur verið nefnt á þessari bloggsíðu síðastliðina tólf mánuði er á enda runnið. Þetta hefur verið gott og viðburðarríkt ár. Það var leikfimistjórinn minn sem gaf árinu fyrirheit í fyrsta leikfimitíma ársins með því að segja að þetta yrði "árið okkar" og ég hef haldið því sem einkunnarorðum. Framan af árinu mætti ég vel í leikfimina en mætingar versnuðu eftir því sem leið á árið af ýmsum ástæðum. Í júlí skilaði ég rótarýkeðjunni til viðtakandi forseta. Þar með lauk þriggja ára setu minni við stjórnarborðið í rótarýklúbbnum mínum. Sá tími hefur verið afar gefandi og mótandi og ég kynntist góðum félögum betur. Ég var útnefndur Poul Harris félagi í klúbbnum á þessu ári og þykir mikið til þess heiðurs koma. Þriðja áhugamálið sem ég hef stundað hefur verið söngurinn með Söngfélagi Skaftfellinga. Ég hef haft mikla ánægju af kórstarfinu á þessu ári. Að vísu missti ég af vortónleikunum að þessu sinni þar sem fór til Montreal í Kanada. Hljóðfærið mitt hef ég einnig lagt nokkra rækt við svo og nótnasafnið. Náði að skrá niður íslensku nóturnar minar í þeim eru vel á fjórða þúsund lög. Bloggið talar að mestu fyrir sig sjálft. Ég hef markvisst bloggað í hverjum mánuði. Ég hef haft gaman af þessu pári þótt bæði sé það sjálfhvert og æði sundurlaust. Nýjasta dellan er að sjálfsögðu Facebook og hefur tíminn þar á stundum verið meiri en góðu hófi gegnir. Ferðalög á árinu 2008 hafa aðallega verið til Svíþjóðar eða alls þrisvar sinnum. Við vorum tíu daga síðastliðið sumar í Svíþjóð og rifjuðum upp gamla tíma m.a. í Gautaborg. Það hefur gengið vel í vinnunni síðastliðið ár og verkefnin verið fjölbreytt. Andskotalaust hefur árið ekki verið. Ég lenti í fyrsta sinn á ævinni inn á sjúkrahúsi vegna veikinda og Sirrý braut fótinn illa nú í desember, en hún kemst yfir það áður en varir. Þeir efnahagslegu erfiðleikar sem við Íslendingar stöndum frammi fyrir er áfall sem snertir okkur öll með einum eða öðrum hætti um langa framtíð. Allflestir hafa með beinum eða óbeinum hætti orðið fyrir barðinu á kreppunni eða eiga eftir að kenna á henni. Þetta er eitt stærsta sameiginlega verkefnið sem þessi þjóð hefur staðið frammi fyrir á síðari tímum. Það sagði við mig reynslubolti nýlega, sem hefur marga fjöruna sopið að fjármálaerfiðleikarnir væru mannanna verk og þau væru ekki vandamál heldur verkefni sem hægt væri að leysa. Þetta samtal hreif mig og ég trúi því að þetta sé hið rétta viðhorf sigurvegarans við svona aðstæður. Jæja þetta er orðið lengra en til stóð. Bestu kveðjur til ykkar allra.

Vestur í Paradís.

Nei, nei ég er ekki búinn að finna paradís. Var reyndar vestur á Melum í HÍ á fyrirlestraröð í dag sem bar yfirskriftina Vestur í Paradís. Ég er hinsvegar ekki frá því að mamma hafi löngum litið á vesturbæ Reykjavíkur sem sína paradís. Enda uppalin í vesturbænum. Nú en erindin þrjú sem ég hlustaði á nefndust: Draumurinn um fornan frændgarð í Vesturheimi, Um ofurlítinn Edensblett Þórvarar Sveinsdóttur Halldórson hér á jörð og Unnusta fallegra kvæða, um kvenmynd og kvenhylli Stephans G. Konur og einkum skáldkonur dáðust að skáldinu.Þær sáu í honum útlagann, andvökuskáldið, utangarðsmanninn sem þær vildu bjarga. Vera með honum einar upp til fjalla. Þetta var svona Fjalla-Eyvinds "syndrom" eins og einhver sagði. Fyrirlesarinn Helga Kress náði að gæða persónuna holdi - lífi. Maður sá allt í einu manninn á bak við ljóðin. Þannig að maður fékk svona tilfinningu ahhaaaa svona var hann. Niðurstaðan af þessum pælingum var að líklega hafa konur verið hrifnari af Stephan en karlar. Það minnir mig á það að það var hún Stefanía amma mín sem kynnti fyrst fyrir mér Stephan G. Eins og reyndar Laxness, Einar Ben. og fleiri. Annars hef ég verið mest heimavið í dag. Veðrið leiðinlegt eftir hádegi. Rok og rigning. Heimsótti mömmu aðeins á Borgarspítalann og keyrði Sigrúnu í apotekið. Þetta er svona það helsta. Kveðja.

Lítið bloggað þessa dagana.

Tímaleysi, annir, hlaup, verkefni, heimsóknir, fundir þannig hefur þessi vika nú verið enginn tími verið til að hanga í tölvunni. Þessvegna hafa ekki verið pistlar frá mér síðan á mánudaginn. Nú Ingibjörg og Stefánía átttu afmæli í gær 21.október. Óskum þeim til hamingju með daginn. Var á aðalfundi LÍÚ á fimmtudag og föstudag og hófi síðar seinni daginn. Í dag er stórfjölskylda Sirrýjar að koma í heimsókn. Meira um það síðar. Sigrún er í Svíþjóð hjá Hirti og Ingibjörgu. Í gær fór ég á ráðstefnu um íslensk - kanadísk menningartengsl í Salnum. Afar fróðleg erindi sem ég hlustaði á þar um þennan merka þátt í sögu þjóðarinnar, sem hefur ekki fengið jafn mikla umfjöllun og skyldi.

Síðasti virki dagurinn í fríinu.

Það er ýmislegt skemmtilegt af okkur að frétta. Við réðumst í það að kaupa okkur nýjan bíl í fríinu. Sjá mynd hér til hliðar. Keyptum okkur Subaru Legacy, hvað annað? Þetta er fjórði nýji Subaru bíllinn sem við kaupum okkur frá 1987. Þetta var ekki erfitt val. Við ætluðum að vísu að kaupa Subaru Impresa en létum leiðast til að prófa Legacy og þá var ekki aftur snúið. Framundan er Verslunarmannahelgin með öllum sínum útihátíðum og skralli. Vonandi verður hún án alvarlegra áfalla að þessu sinni en ég óttast um æsku þessa lands. Ég hvet alla bloggvini mína til þess að lesa pistil Magnúsar Teitssonar. Pistilinn má nálgast hér með því að smella: Árviss viðbjóður.. Við búum í breyttu þjóðfélagi með margfallt meiri hættum vegna ágangs fíkniefnasala og annarra misyndismanna sem vilja eyðileggja líf barnanna okkar. Við eigum ekki að búa til eftirlitslausar veiðilendur fyrir þessa aðila með því að smala æskunni inn á samkomur og láta sem það sé allt í lagi að börn séu ofurölvi á þessum stöðum. Æska þessa lands er það dýrmætsta sem við eigum. Til þess að enda þennan pistil á léttari nótum þá bendi ég ykkur á að grein mína í Lesbók Mbl. þann 26. júlí sl. sem má nálgast hér:Þó þú langförull legðir. Góða helgi og góða heimkomu. Kveðja.

Friður sunginn.

Hér eru Skaftarnir að syngja Friðinn, úr óratoríu Björgvins Guðmundssonar tónskálds Vestur - Íslendinga og Norðlendinga/Akureyringa eftir predikun séra Hjartar.

Sitt lítið af hverju.

Ég fór á Hlíðarveginn í gær og heimsótti mömmu og pabba. Þau upplýstu mig um að Hjörtur Sveinsson sonur Þórunnar væri kominn í framboð fyrir Framsókn. Það voru svo sem engar fréttir. Margir búnir að spyrja mig hvort kappinn sé sonur minn. Annars er lítið í fréttum héðan. Fór í píanótíma í gærkvöldi. Það var leiðindaveður í nótt var alltaf að vakna. Það hefur hlýnað aftur og snjórinn er farinn aftur í bili. Hef verið í sambandi við Sirrý í Svíþjóð. Það er allt í góðum gír þar. Valdimar kemur heim í dag. Fékk þær fréttir í gær að Þórunn systir og Sveinn Larsson séu í Glaskow í fríi. Unnur og Júlíus eru á Úlfljótsvatni með skátunum. Fór í Björnsbakarí við Skúlagötuna í dag og keypti mér möndluköku og birkibrauð. Þetta bakarí er með bestu möndlukökurnar á höfuðborgarsvæðinu. Þetta er ekki sama bakarí og ber sama nafn og er á Hringbrautinni. Hitti þar kunningja og við ræddum aðeins um vesturfara og þá skoðun Páls Skúlassonar fyrrum háskólarektors að meðalhófið skapi "mestu" hamingjuna í lífinu. Ég mynti á að það að "gera" aldrei neitt gæti nú líka leitt til vanlíðan. Þannig að það er með þetta eins og annað. Allt orkar tvímælis þá sagt(gert) er. Heyrði í Helga Sig. í dag. Þau eru komin frá Frakklandi. Þetta er svona það helsta. Kveðja.

Enn á föstudagskvöldi.

Föstudagskvöldin eru ágæt til heimsækja þessa bloggsíðu. Vikan hefur að venju liðið sem örskotsstund. Það er fallegt haustkvöld úti, stillt veður og ekki komið myrkur. Maður ætti að vera úti en nenni því ekki. Hjörtur hafði samband frá Svíþjóð. Hann er á fullu að koma sér fyrir í nýrri vinnu. Annars er ekkert sérstakt í fréttum núna. Brynhildur og Magnús eru að koma sér fyrir í nýrri íbúð sem þau hafa keypt. Hér voru í gærkvöldi Stella og Valdi og Magnús og Hilda og við heimilsfólkið og tóku stöðu í dægurmálunum. Það er mjög gefandi að hlusta á unga fólkið og heyra viðhorf þess til helstu dægurmála. Ef þetta eru almennt viðhorf unga fólksins, sem mun stýra Íslandi í framtíðinni þurfum við eldri ekki að óttast ævikvöldið. Þetta unga fólk er með vel ígrundaðar skoðanir á flestum málum og hefur heilbrigð viðhorf til mála, þótt ég sé að sjálfsögðu ekki sammála því í einu og öllu. En það gerir bara samræðurnar skemmtilegri. Ég ætla að enda þennan pistil með því að minnast aðeins á meðfylgjandi mynd. Ég var búinn að lofa að sýna ykkur hana. Þetta er kvöldsólin að setjast yfir Grand Canyon í júnílok um kl. 21.00. Ein af þessum ógleymanlegu stundum að vera viðstaddur þarna á þeirri stundu. Kveðja.

Fjallasýn í Salt Lake City.

Klettafjöllin í Utah.
Loksins, loksins sá ég hluta af Klettafjöllunum í sumar. Þessi mynd er tekin í Salt Lake City. Þið sjáið "Y" merki í fjallinu. Þetta er til þess að minna vegfarendur á að fyrir neðan þetta merki er Brigham Young háskólinn, sem mun vera stærsti einkaháskóli í heimi. Hversu oft hefur maður ekki heyrt af þessum mikla fjallgarði. Hann er tígurlegur sérstaklega er minnistætt fjallið Sofandi indjána prinsessan. Ég á enga mynd af því vegna þesss að ég gleymdi að taka hana ég var svo hugfanginn af því. Það minnir mig á manninn upp í Manitóba á sléttum Kanada sem hafði aldrei séð Klettafjöllin og lét svo verða að því að fara og sjá þau. Þegar hann kom til baka og var spurður hvernig honum hefði litist á Klettafjöllin sagð'ann; "þau voru svona eins og stórt grjót". Klettafjöllin eru stórkostleg sýn og einstakt augnayndi jafnvel fyrir okkur aðdáendur Esjunnar og Borganna í Reykhólasveit, en Jensína amma sagði að það væri fallegasti staður á jörðinni. Annállinn færir Axel bróður bestu hamingjuóskir í tilefni dagsins. Annars ekkert sérstakt í fréttum. Sirrý skrapp aðeins yfir pollinn. Kveðja.

San Francisco - "my kind of town".

San Francisco - Golden Gate Bridge.

Já þriðji fasinn í Ameríkuferðinni var fjórir dagar í SF. Við áttum góða daga í þessari skemmtilegu borg. Bjuggum á Holliday Inn í Fisherman's Warf hverfinu niður við austurbakkann sem snýr inn að flóanum, nálægt Pier 39 fyrir þá sem þekkja borgina. SF er svolítið Evrópsk að mínu mati með Amerísku ívafi ef það segir eitthvað. Þetta er borg sem maður getur vel hugsað sér að heimsækja aftur. Fórum í skoðunarferð um borgina og sáum helstu kennileiti og borðuðum Alaska krabba, mjög góður. Þegar hér var komið sögu vorum við komin plebbagírinn þ.e. eyddum tímanum í búðar- og sjoppurölt. Verð þó að segja það að California vínin voru ekkert sérstaklega ódýr þarna. Ég segi því SF var "my kind of town" þótt þetta sé í textanum í laginu um Chicago borg. J æja ég læt þá staðar numið í bili með frásagnir úr Ameríkuferðinni. Sýni ykkur kannski seinna mynd af sólsetri yfir Grand Canyon. Annars er það helst að frétta að við erum aftur komin í sumarfrí. Vorum að ditta að húsinu og eigum heilmikið ógert í garðinum. Við sjáum til hverju við áorkum í þeim efnum. Kveðja.

Stiklur frá Ameríku.

Las Vegas.

Við heimsóttum þrjár borgir: San Francisco, Salt Lake City og Las Vegas. Vorum á þessu margfræga "Stripp" í Vegas með fjölda hótela og spilabúlla. Þarna mátti sjá eftirlíkingu af frelsisstyttunni í NY (sjá mynd) og Eifelturninum í París. Er hægt að biðja um meira? Það sem situr eftir þennan eina dagpart í Las Vegas er;" been there done that". Ég heyrði þó good old Frankie blueboy syngja "May way" af plötu inn á einhverri búllunni. Það er liðin sú tíð þegar "The Rat Pack Gang" tróð þarna á sviðum þ.e. Dean Martin, Sammy Davis, Frank Sinatra, Sirley Maclaine og Peter Lawford eða gamli góði Engelbert Humperdink söng ljúfar ballöður. Nei Las Vegas er örugglega ekki mín borg. Eftir þessa stuttu viðkomu í eyðimerkurborginni í Nevada var flogið til San Francisco og hófst þá síðasti fasi þessarar ferðar sem ég hef verið að segja ykkur nokkur brot úr.

Um Arisona.

Bryce Canyon.

Aðeins meira um Ameríkuferðina. Þessi heimsókn í gilin þrjú Bryce, Zion og Grand Canyon og í Monumental Valley verður lengi minnistæð. Þetta eru þvílík náttúruundur að það duga engin lýsingarorð til þess að lýsa þessum náttúruperlum. Ég set hér eina mynd af Bryce Canyon til þess að reyna að lýsa því gili. Myndin nær þó ekki að fanga þetta fyrirbæri nema að hluta, víddir þess, seiðmagnandi þögul kyrrð og litir verður maður að upplifa á staðnum. Ég kann ekki jarðsögulega myndun þeirra en, held að það sé sorfið í sandstein í gegnum árþúsundin. Gæti verið Colorado árin. Annars lítið í fréttum. Þema lagið úr Good, Bad and The Ugly með Clint Eastwood satt pikkfast í kollinum á leið okkar í gegnum Arisona. Annars er það helst að frétta að nafni og foreldrar hans fóru norður með viðkomu í Borgarnesi. Valdi er á fullu í vinnu svo og við hérna í Brekkutúni. Stella og Sigrún hafa verið að hjálpa til tímabundið í minni vinnu. Við förum í frí aftur 15. júlí en það er allt óákveðið hvað við gerum. Það fer líklega eftir aðstæðum og veðri.

Frændfólk meðal mormóna.

Frændfólk í Utah.

Okkur þótti sérstakt í heimsókn okkar til Spanish Fork að hitta fyrsta kvöldið frændfólk Sirrýjar. Þannig var að við sátum til borðs með 14 manns í ca. 400 manna samkvæmi. Það var hrein tilviljun að við sátum einmitt við þetta borð. Sirrý tekur eftir því að maður við borðið er að sýna fólkinu við annan enda þess miða með nafni á. Þetta vekur forvitni hennar og hún kallar eftir miðanum. Á honum stendur: Einar Bjarnason, Hrífunesi, Skaftártunga. Hún varð hvumsa við og sagði strax að þetta væri forfaðir sinn í móðurætt. Þarna var komið nafn eiginmanns Guðrúnar Jónsdóttur sem farið hefði ásamt 3 dætrum og syni til Utah. Maðurinn með miðan reyndist vera amerískur afkomandi Guðrúnar og frændi. Hann hafði svo gaman af þessum endurfundum að hann hló meira og minna allt kvöldið. Daginn eftir kynnti hann okkur fyrir bróður sínum og systur. Á myndinni má sjá frændurna Krage, Kent, Elísabetu(eiginkona Kents) og Kate. Kent hefur komið tvisvar til Íslands og þekkir einhverja af afkomendum sr. Bjarna Einarssonar prests í Álftaveri. Hann býr aftur á móti í Mitchican í USA og var þarna gestur eins og við. Stundum finnst manni veröldin skreppa saman.

Komin heim frá Utah.

Utahfarar við vitann góða.

Við erum komin heim eftir 14 daga ferð til California, Utah, Arisona og Nevada. Með viðkomu í San Francisco, Salt Lake City, Las Vegas og ýmsum öðrum minni bæjum og borgum þ.a.m. Spanish Fork. Við tókum yfir 300 myndir og ferðasagan tæki margar síður. Látum þessa mynd nægja því Utah heimsóknin var hápunktur ferðarinnar þrátt fyrir mörg önnur "highlights" eins og gilin stóru Bryce, Zion Park og Grand Canyon. Siglingu á Lake Powell, heimsókn á verndarsvæði Navaho indjána m.m. Megintilgangur ferðarinnar var að taka þátt í hátíðarhöldum í tilefni 150 ára afmælis þess að fyrstu íslensku mormónarnir komu til Utah. Langalanga amma Sirrýjar var meðal þeirra og er nafn hennar að finna á vitanum góða sem sjá má á myndinni. Við flugum frá San Francisco til Salt Lake City og frá Las Vegas aftur til SFO. Alls munum við hafa keyrt nálægt 2500 km í rútu. Það er frá Próvo til Las Vegas með ýmsum aukaferðum.

Undirbúningur fyrir Utah ferðina.

Jæja, þá fer nú stóra stundin að renna upp. Við erum nánast búin að pakka fyrir ferðina vestur til Utah. Förum á morgun með flugi til San Fransisco. í SF verður gist eina nótt síðan haldið til Utah með flugi. Við tökum þar þátt í hátíðarhöldum með heimamönnum og keyrum um sveitirnar og skoðum okkur um. Bryce Canyon, Zion - Lake Powell og að sjálfsögðu Grand Canyon er á listanum. Þá veður Las Vegas heimsótt og síðan verður síðustu dögunum eytt í SF. Nú fleira er ekki að frétta í bili. Kveðja til allra lesenda.

Til Utah.

Það er dintótt þetta veður. Núna er rigning og slagveður úti. Það er dimmt og hráslagarlegt. Svona veður vekur enga skáldlega hugleiðingu. Þetta hefur verið annasamur dagur en ekki hefur maður komið miklu í verk. Fórum þó í dag á fyrsta undirbúningsfund þeirra, sem ætla til Utah í Bandaríkjunum í sumar að halda upp á 150 ára afmæli þess að fyrstu Vesturfararnir fluttust þangað. Þetta gæti orðið spennandi ferð og forvitnileg. Við erum allavega ákveðin í því að fara þessa ferð. Læt ykkur fylgjast betur með undirbúninginum þegar líður á. Jæja ég hef þetta ekki lengra í bili enda í engu stuði eftir þennan dag.
Kveðja.

Þokunni léttir á þriðjudagskvöldi

Þá er þessari þykku þoku loksins að létta. Hún er farin hér í Fossvogi en liggur enn við Öskjuhlíðina og maður sér flugvitaljósin lýsa upp úr þokunni héðan. Það er mjög dimmt úti. Næstum hægt að skera myrkrið. Það er þrúgandi að hafa þessa þoku yfir öllu svona tvo daga í röð. Annars er lítið að frétta. Fór á söngæfingu í gær. Það var nú skemmtilegra en síðast. Ég verð að viðurkenna það. Pantaði ferð til San Francisco, Utah og Las Vegas í sumar. Gæti orðið áhugavert að fara og taka þátt í hátíðarhöldum íslenskra útflytjenda í Utah sem minnast 150 ára afmælis í ár frá því fyrstu landnemarnir komu.

Laugardagslull

Ég kalla það laugardagslull að fara í göngutúr um miðborg Reykjavíkur fyrir hádegi á laugardegi. Það gerðum við í dag. Lögðum bílnum við Kárastíg gengum niður á Laugarveg áfram niður í Austurstræti út Pósthússtræti í Tryggvagötuna gegnum Kolaportið þaðan í Grófina yfir á Ingólfstorg upp Austurstræti og enduðum á Kaffi París og borðuðum og fengum okkur kaffi. Á eftir gengum við kringum Tjörnina og enduðum í Ráðhúsinu og skoðuðum við Vesturfarasýningu. Gegum upp menntaveginn hjá MR og áfram upp Þingholtið upp Skólavörðustíg og enduðum þar í antíkskoðun. Það verður að segjast eins og er að 101 hvefið þarfnast víða andlitsliftingar. Síðdegis sóttum við Hildu og Sigrúnu sem höfðu flogið norður til þess að skoða litla drenginn. Jæja þetta eru nú helstu afrek þessa dags. Bestu kveðjur til ykkar allra.

Næturhúmið hvílir yfir Fossvogsdal

Kalt er í dalnum ca. 10°C. Stillt veður sannkallað vetrarríki. Í dag var heiðskírt og sólin var sterk um hádegisbilið. Við Sirrý fórum í göngu um miðbæ Reykjavíkur. Það er svo gott að ganga þar vegna þess að víða eru gangstéttir auðar. Hér hafa komið í heimsókn í dag Stella og Valdimar og borðuðum við með þeim pizzu. Annars hefur lítið verið gert af viti í dag. Ég hef aðeins verið að dunda mér í Langförulsverkefninu mínu. Það snýr að ákveðinni rannsókn á ljóði Stephans G, sem ég er ekki tilbúinn að fara nánar út í á þessu stigi. Við höfum verið að rifja upp liðinn tíma í tengslum við söfnun upplýsinga um Loftsalasystkinin í Mýrdal. Afkomendur Elínar og Guðbrands vitavarðar. Það yljar alltaf í skammdeginu og kuldanum að rifja upp hlýjar minningar.

Komin heim frá Kanada og USA.

Kirkjan í Mountain í N-Dakóta
Jæja þá er þessi mikla ferð okkar til USA og Kanada afstaðin. Í einu orði sagt stórkostleg ferð. Allt gékk upp og var það merkileg upplifun að eiga þess kost að fara um þessar slóðir. Ferðin hófst Minneapolis í USA þann 31. júlí og endaði í Keflavík sunnudaginn 8. ágúst. Við fórum til Mountain í North Dakota, Winnipeg, Gimli í Manitoba og fleiri staða sem ekki er rúm til þess að nefna. Hápunktar ferðarinnar voru Íslendingadagarnir í Mountain og Gimli og hitta fólkið sem talaði reiprennandi íslensku og hafði sumt aldrei til Íslands komið. Við óðum yfir Missisippi við upptök hennar. Borðuðum góðan og ríflegan mat. Ég held ég hafi borðað nautakjöt hvern einasta dag ferðarinnar. Hvarvetna mættum við velvild og áhuga fólks fyrir heimsókn okkar hvort heldur var í USA eða Kanada. Alls lögðum við um 2800 kilómetra að baki og fundum lítt fyrir því. Rútan var með loftkælingu og veðrið var vel þolanlegt fyrir okkur. Það var hinsvegar sérstakt að horfa út yfir endalausa rennislétta sléttuna, eins langt og augað eygði, dag eftir dag. Það hlýtur að hafa verið sérstakt að ferðast þarna um fótgangandi eða í uxakerrum fyrir 100 árum eða svo eins og landar okkar gerðu. Yfirleitt var sól, gola og hiti + 20°C. Verðlag á mat og í þeim verslunum sem við komum í var mjög hagstætt.